Pary taneczne

Zasady konkurencji

Pary taneczne – to konkurencja która wywodzi się z tańca towarzyskiego, to taniec kobiety i mężczyzny na lodzie. Nie ma tu skoków, ani wysokich podnoszeń, za to partnerzy nie powinni oddzielać się od siebie na odległość dłuższą niż dwukrotna długość rąk. Większą uwagę zwraca się na wykonanie pracę nóg na lodzie oraz ruchy ciała wyrażające taniec na lodzie.

Konkurencja par tanecznych składa się z dwóch części:

  • Taniec krótki (zawierający elementy tańca obowiązkowego)
  • Taniec dowolny

Taniec obowiązkowy (tańce obowiązkowe) par tanecznych (ang. Pattern Dance)

  • Angielska nazwa Pattern Dance zastąpiła nazwę Compulsory Dance, ale wciąż mówimy o tańcu obowiązkowym (wzorcowym – ang. pattern – wzór)
  • Obecnie nie jest programem sam w sobie, to część tańca krótkiego
  • Taniec obowiązkowy może być rozgrywany na każdych międzynarodowych zawodach razem z tańcem dowolnym, z wyłączeniem imprez mistrzowskich i igrzysk olimpijskich.

Taniec krótki par tanecznych

  • Taniec krótki to taniec tworzony przez parę taneczną do muzyki tanecznej z wyznaczonymi rytmami i / lub tematami wybranymi przez Komisję Techniczną Tańców na Lodzie co roku na jeden sezon. Taniec musi:
    • odzwierciedlać charakter wybranego rytmu / rytmów lub tematu / tematów,
    • być przeniesiony na lód poprzez zaprezentowanie umiejętności technicznych krokami i ruchami połączonymi z płynnością i użyciem krawędzi,
    • być wpasowany do fraz muzycznych.
  • Taniec krótki składa się z dwóch części: tańca obowiązkowego (ang. Pattern Dance) i części kreatywnej (to połączenie wcześniej dwóch osobnych programów tańca obowiązkowego i tańca oryginalnego).
  • Część obowiązkowa jest wykonywana do muzyki we wskazanym na dany sezon rytmie.
  • Część kreatywna może być wykonywana do muzyki w tym samym rytmie co część obowiązkowa (utwór może być inny) lub do różnych rytmów, ale z grupy rytmów określonych na dany sezon
  • Czas trwania tańca wynosi 2 min. 50 sek. (+/- 10 sekund).
  • Program powinien być skonstruowany tak, aby był widoczny z każdej strony lodowiska, a nie tylko po stronie sędziów.
  • Taniec musi zawierać elementy wymagane, wybrane przez Komisję Techniczną Tańców na Lodzie z listy elementów obowiązkowych. Elementy wymagane w danym sezonie i wymagania ich dotyczące są publikowane corocznie przez ISU. Elementy wymagane powinny być wtopione w kompozycję tańca, tak żeby choreografia tworzyła wrażenie spójnego tańca. Rytm (lub grupa rytmów) i / lub tematy oraz wytyczne i wymagania techniczne są corocznie publikowane w komunikatach ISU.
  • Muzykę do tańca krótkiego zawierającą określony taniec obowiązkowy wybiera para taneczna. Muzyka może być wokalna i musi być odpowiednia dla tańca na lodzie jako dyscypliny sportowej.
  • Muzyka musi spełniać następujące wymagania:
    • tylko muzyka ze słyszalnym rytmem może być użyta w programie. Słyszalny rytm nie jest wymagany przez pierwsze i ostatnie dziesięć (10) sekund programu,
    • muzyka musi być wybrana zgodnie z wyznaczonym rytmem, rytmami i/lub tematami,
    • muzyka musi być wybrana zgodnie z wyznaczonym tempem (tam gdzie jest to wymagane).
  • Jeśli muzyka nie spełnia powyższych wymagań, program zostanie ukarany odjęciem.     
  • Wszystkie taneczne kroki, obroty i zmiany pozycji są dozwolone pod warunkiem że są zgodne z wyznaczonymi rytmami i wybraną muzyką. Powtórzenia dowolnych kroków, obrotów i ruchów są dozwolone. Trudna, oryginalna, różnorodna i skomplikowana praca stóp jest wymagana dla obojga partnerów.
  • Nie ma ograniczeń jeśli chodzi o pozycje taneczne ( lub ich odmiany). Jazda w pozycji ręka w rękę z rękami w pełni wyprostowanymi jest dozwolona tylko jeśli jest w charakterze wybranego rytmu, ale nie może być nadużywana.
  • Partnerzy nie mogą się rozdzielać z wyjątkiem zmiany trzymania lub wykonania elementu obowiązkowego wymagającego rozdzielenia, obrotów jako elementów łączących i ruchów podczas dozwolonych zatrzymań. Odległość między partnerami podczas jazdy w rozdzieleniu nie powinna przekraczać długości dwóch rąk. Zmiana trzymania i obroty jako elementy łączące nie mogą przekroczyć czas trwania jednego taktu muzyki. Rozdzielenia na początku i / lub na końcu programu mogą trwać do dziesięciu (10) sekund bez ograniczeń co do odległości między partnerami.
  • Od momentu ruszenia zegara z pierwszym wykonanym ruchem, para nie może pozostać w jednym miejscu dłużej niż dziesięć (10) sekund. Podczas trwania programu dozwolone są dwa (2) pełne zatrzymania (do pięciu (5) sekund każde), chyba że stwierdzono inaczej w komunikatach ISU.
  • Dotykanie lodu ręką lub rękami nie jest dozwolone, chyba że Komisja Techniczna Tańców na Lodzie ogłosi inaczej w komunikatach ISU.
  • Klęczenie lub ślizganie się na obu kolanach lub siedzenie na lodzie nie jest dozwolone i będzie uznane przez Panel Techniczny za upadek.

Taniec dowolny par tanecznych

  • Składa się z dobrze wyważonych elementów jazdy dowolnej i elementów łączących.
  • Czas trwania tańca wynosi 4 minuty (+/- 10 sek.)
  • Taniec dowolny to jazda pary tanecznej do kreatywnego programu tanecznego łączącego kroki taneczne i ruchy wyrażające charakter / rytm (y) muzyki wybranej przez zawodników.
  • Taniec dowolny musi zawierać kombinacje nowych lub znanych kroków tanecznych i ruchów łącznie z elementami obowiązkowymi wkomponowanymi w dobrze wyważony program przedstawiający doskonałe umiejętności łyżwiarskie oraz kreatywność zawodników.
  • Taniec, łącznie z elementami obowiązkowymi musi być wykonany zgodnie z muzyką. Para powinna jechać przede wszystkim do rytmu a nie do samej melodii.
  • Choreografia powinna jasno odzwierciedlać taneczny charakter, akcenty i niuanse wybranej muzyki, przedstawiać bliski kontakt między partnerami z oczywistymi, odmiennymi zmianami nastroju oraz ze zróżnicowaniem w prędkości i tempie.
  • Program musi wykorzystać całą powierzchnię lodowiska.
  • Taniec dowolny nie może mieć charakteru programu par sportowych lub programu pokazowego.
  • Muzyka do tańca dowolnego może być wokalna i musi być odpowiednia dla tańca na lodzie jako dyscypliny sportowej. Musi spełniać następujące wymagania:
    • Muzyka musi posiadać słyszalny rytm i melodię, lub słyszalny rytm, ale nie może posiadać tylko słyszalnej melodii. Słyszalny rytm nie jest wymagany przez pierwsze i ostatnie dziesięć (10) sekund programu oraz do dziesięciu (10) sekund w trakcie trwania programu.
    • Muzyka musi mieć co najmniej jedną zmianę tempa / rytmu i wyrazu. Zmiany mogą być stopniowe lub nagłe, ale w obu przypadkach muszą być oczywiste.
    • Każda muzyka łącznie z muzyką klasyczną musi być dopasowana lub zaaranżowana tak aby utworzyć interesujący taniec z różnymi nastrojami muzycznymi.
    • Muzyka powinna być odpowiednia dla umiejętności łyżwiarskich pary tanecznej.
  • Taniec dowolny, który nie spełnia powyższych wymagań dotyczących muzyki zostanie ukarany odjęciem.
  • Wszystkie taneczne kroki, obroty są dozwolone. Głębokie krawędzie oraz trudna, oryginalna, różnorodna i skomplikowana praca stóp jest wymagana dla obojga partnerów. Program powinien być skonstruowany tak, aby był widoczny z każdej strony lodowiska, a nie tylko po stronie sędziów.
  • Wszystkie elementy i ruchy są dozwolone pod warunkiem że są odpowiednie do charakteru muzyki i dobrze wyważonego programu oraz są zgodne z regulaminem.
  • Rozdzielenia w celu wykonania elementów łączących nie są ograniczone liczbowo. Dystans między partnerami standardowo nie powinien przekraczać długości dwóch rąk. Czas trwania każdego rozdzielenia (poza elementami obowiązkowymi, które tego wymagają) nie może przekroczyć pięciu (5) sekund. Rozdzielenia na początku i / lub na końcu programu mogą trwać do dziesięciu (10) sekund bez ograniczeń co do odległości między partnerami, chyba że inaczej stwierdzono w opublikowanych komunikatach ISU.
  • Wszystkie zmiany pozycji tanecznych są dozwolone. Wiele różnorodnych pozycji zwiększa trudność programu. Jazda twarzą w twarz jest uznawana za trudniejszą od jazdy obok siebie, ręka w rękę, osobno lub jedno za drugim.
  • Od momentu ruszenia zegara z pierwszym wykonanym ruchem, para nie może pozostać w jednym miejscu dłużej niż dziesięć (10) sekund. Podczas trwania programu dozwolone są pełne zatrzymania (do pięciu (5) sekund), w czasie których para wykonuje ruchy ciała, obraca się lub przyjmuje różne pozy itp.  poza zatrzymaniami wynikającymi z elementów obowiązkowych (chyba że stwierdzono inaczej w komunikatach ISU).
  • Dotykanie lodu ręką lub rękami nie jest dozwolone.
  • Klęczenie lub ślizganie się na obu kolanach lub siedzenie na lodzie nie jest dozwolone i będzie uznane przez Panel Techniczny za upadek.

Źródło: ISU, Regulamin 2016

Tańce obowiązkowe

Taniec obowiązkowy to jazda według określonych wzorców do muzyki, do której rytm i tempo są z góry ustalone.

Trochę historii

Taniec na lodzie wywodzi się z konkurencji tańca towarzyskiego. Już w XIX w. łyżwiarze podejmowali pierwsze próby przeniesienia kroków tańca towarzyskiego na lód. Przez lata wykształcały się wzory ponad dwudziestu różnych tańców na lodzie, które z czasem stały się tańcami obowiązkowymi dla par tanecznych. Każdy taniec obowiązkowy ma własny wzór wykonania, na który składa się:

  • rysunek tańca (w którym miejscu na lodowisku rozpocząć taniec, w jakim kierunku się poruszać, po jakich liniach, gdzie zakończyć taniec itp.),
  • konkretna ilość określonych kroków, takich samych lub różnych dla obojga partnerów,
  • pozycje w jakich partnerzy muszą się trzymać w tańcu.
  • tempo

Wszystkie powyższe punkty rozrysowane są na diagramach. Każdy taniec obowiązkowy oprócz diagramu posiada dokładny opis.

Mężczyzna musi wykonywać kroki przewidziane dla partnera, a kobieta kroki przewidziane dla partnerki

Taniec obowiązkowy (ang. compulsory dance) do sezonu 2009/2010 był osobnym programem wykonywanym jako część konkurencji par tanecznych oprócz  tańca oryginalnego i tańca dowolnego. Wówczas wszyscy zawodnicy startujący w zawodach wykonując taniec obowiązkowy odtwarzali identyczne kroki, trzymania i pozycje do muzyki o określonym rodzaju i tempie. Od sezonu 2010/2011 taniec obowiązkowy i oryginalny zostały połączone w jeden program – taniec krótki. Pozostałością tańca obowiązkowego w tańcu krótkim jest obowiązkowy element – wykonanie określonej w regulaminie części (sekcji lub sekwencji) wybranego na dany sezon tańca obowiązkowego. Obecna angielska nazwa tańców obowiązkowych to „pattern dance”, czyli taniec wzorcowy lub taniec do określonego wzorca.

Przed zapoznaniem się z elementami programu par tanecznych należy zaznajomić się z podstawowymi pojęciami powiązanymi z tańcem na lodzie.

Osie

  1. Oś długa – linia prosta, która dzieli powierzchnię lodowiska wzdłuż na dwie połowy (linia środkowa).
  2. Oś krótka – linia prosta, która dzieli powierzchnię lodowiska w poprzek na dwie połowy.
  3. Oś ciągła – teoretyczna linia biegnąca dookoła lodowiska która służy jako podstawa tańca obowiązkowego. Zwykle w tańcu obowiązkowym i tańcu krótkim oś ciągła składa się z dwóch linii równoległych do osi długiej lodowiska, znajdujących się mniej więcej w połowie między osią długą a bandami lodowiska. Linie te są połączone ze sobą przy końcu lodowiska półokręgami. Półokręgi są spłaszczone w niektórych tańcach tak że biegną równolegle do końców lodowiska. W tańcach po okręgu, takich jak Kilian, oś ciągła również przypomina półokrąg. Oś ciągła tańca Paso Doble jest owalna.
  4. Oś poprzeczna – teoretyczna linia przecinająca oś ciągłą tańca pod kątem prostym.

Definicje muzyczne

  1. Uderzenie, bit (ang. beat) – uderzenie (nuta) odmierzające regularnie powtarzające kolejne takty utworu muzycznego.
  2. Tempo – prędkość muzyki w uderzeniach lub taktach na minutę.
  3. Takt (ang. measure lub bar) – to najmniejszy odcinek tekstu muzycznego, składa się równej liczby uderzeń (nut).
  4. Metrum – liczba silnych i słabych uderzeń w jednym takcie
  5. Rytm – regularnie powtarzany wzór akcentowanych (silnych) lub nieakcentowanych (słabych) uderzeń, który nadaje muzyce charakter. Metrum i tempo tworzą rytm
  6. Silne uderzenie, akcentowane (ang. strong beat) – pierwsze uderzenie (nuta) w takcie lub w grupie dwóch taktów, wspomagające liczenie rytmu w łyżwiarstwie.
  7. Słabe uderzenie, nie akcentowane (ang. weak beat) – w rytmach z łyżwiarskim liczeniem na dwa takty, pierwsze uderzenie drugiego taktu.
  8. Fraza muzyczna – muzyka stosowana w tańcach na lodzie składa się z fraz, zgodnie z tempem – 2-, 4-, 8-, 12- lub 16-taktowych. Pierwsze uderzenie po krokach wprowadzających zwykle zaczyna łyżwiarską frazę. Należy zauważyć że melodia czasem rozpoczyna się nieco wcześniej lub później niż pierwsze silne uderzenie, czyli melodia nie zawsze rozpoczyna się na raz (1).

Wzory tańców

Wzór tańca to projekt tańca na lodzie. Wspomniane wcześniej diagramy tańca obowiązkowego zawierają wszystkie informacje potrzebne do wykonania kompletnego wzoru tańca lub jego części.

Wyróżnia się:

  1. Ustalone wzory tańców – tańce obowiązkowe, dla których umiejscowienie, kierunki i krzywizny wszystkich krawędzi są wyznaczone w diagramie. Diagram taki musi być odtworzony w jak najbardziej zbliżony sposób.
  2. Opcjonalne wzory tańców – tańce obowiązkowe, których wzór może być zmieniony przez łyżwiarzy o ile pierwotne sekwencje kroków, pozycje i tempo są utrzymane. Każde powtórzenie zmienionego wzoru musi być wykonane w taki sam sposób i powtórny start musi być wykonany z tego samego miejsca.
  3. Łuki – dowolna sekwencja kroków wykonana po jednej stronie osi ciągłej, która ma mniej więcej półokrągły kształt.

Lista tańców

Tańce obowiązkowe, które są częścią międzynarodowych zawodów ISU są wybierane z listy następujących tańców:

  1. Fourteenstep
  2. Foxtrot
  3. Rocker Foxtrot
  4. European Waltz
  5. American Waltz
  6. Westminster Waltz
  7. Viennese Waltz
  8. Austrian Waltz
  9. Starlight Waltz
  10. Ravensburger Waltz
  11. Golden Waltz
  12. Kilian
  13. Yankee Polka
  14. Quickstep
  15. Finnstep
  16. Paso Doble
  17. Rhumba
  18. Cha Cha Congelado
  19. Silver Samba
  20. Tango
  21. Argentine Tango
  22. Tango Romantica
  23. Blues
  24. Midnight Blues

Wzór każdego z powyższych tańców może być podzielony na kilka mniejszych Sekcji (informacje na ten temat są publikowane w komunikatach ISU). Liczba Sekcji każdego tańca zależy od jego długości (ilości kroków) i od ilości Sekwencji w tańcu.

Tańce podzielone na:

  1. dwie (2) Sekwencje tańca
    • Walc Europejski
    • Walc Amerykański
    • Walc Starlight (1 Sekcja – kroki nr 1-17, 2 Sekcja kroki nr 18-32)
    • Walc Ravensburski (1 Sekcja – kroki nr 1-19, 2 Sekcja kroki nr 20-41)
    • Walc Westminsterski (1 Sekcja – kroki nr 1-12, 2 Sekcja kroki nr 13-22)
    • Walc Austriacki (1 Sekcja – kroki nr 1-16, 2 Sekcja kroki nr 17-36)
    • Walc Złoty (1 Sekcja – kroki nr 1-22, 2 Sekcja kroki nr 23-47)
    • Polka Jankeska (1 Sekcja – kroki nr 1-25, 2 Sekcja kroki nr 26-52)
    • Finnstep (1 Sekcja – kroki nr 1-33, 2 Sekcja kroki nr 34-70)
    • Cha Cha Congelado
    • Silver Samba (1 Sekcja – kroki nr 1-27, 2 Sekcja kroki nr 28-49)
    • Tango Argentyńskie (1 Sekcja – kroki nr 1-18, 2 Sekcja kroki nr 19-31)
    • Tango
    • Tango Romantica (1 Sekcja – kroki nr 1-27, 2 Sekcja kroki nr 28-49)
    • Midnight Blues (1 Sekcja – kroki nr 1-13, 2 Sekcja kroki nr 14-26)
  2. trzy (3) Sekwencje tańca
    • Walc wiedeński
    • Blues
    • Paso doble
  3. cztery (4) Sekwencje tańca
    • Fourteenstep
    • Foxtrot
    • Rocker Foxtrot
    • Quickstep
    • Rumba
  4. sześć (6) Sekwencji tańca
    • Kilian

Ogólne wymagania dla tańców obowiązkowych:

  1. Dokładność, precyzja (ang. Accuracy) – kroki, krawędzie, elementy / ruchy i podnoszenia taneczne muszą być wykonane zgodnie z opisem tańca i z regulaminem. Para ma jednak daną pewną swobodę aby pokazać jej indywidualny styl. Następuje to dzięki różnorodnym ruchom rąk i / lub nóg. Dozwolone są ruchy lub pozycje rąk i / lub nóg, które różnią się od pozycji wyszczególnionych w opisach tańców, pod warunkiem że ręka prowadząca partnera pozostaje w określonej regulaminem pozycji.
  2. Rozmieszczenie (ang. Placement) – wzór tańca musi być zgodny z regulaminem. Pożądane jest maksymalne wykorzystanie powierzchni przy jednoczesnej płynnej jeździe na głębokich krawędziach. Pokrycie lodu nie może być uzyskane poprzez użycie płytkich lub płaskich krawędzi. Na lodowisku o regulaminowych wymiarach (czyli długość między 56 a 60 m i szerokość miedzy 26 a 30m) pary nie mogą przekraczać długiej osi, z wyjątkiem dwóch razy na obu końcach lodowiska, nie więcej niż 20 m od bandy (można zauważyć na diagramach tańców, że kroki wszystkich tańców biegną raczej dookoła lodowiska, jeśli się zbliżają do długiej osi lodowiska to jej w żadnym diagramie nie przekraczają). Na lodowiskach mniejszych niż określone w regulaminie, pary mogą przekraczać długą oś lodowiska proporcjonalnie do szerokości lodowiska.
  3. Umiejętności Łyżwiarskie (ang. Skating Skills) – zawodnicy powinny jechać na głębokich krawędziach z dobrą prędkością, płynnością, bez wysiłku. Czystość i pewność wykonywania kroków, krawędzi i połączeń między łukami powinna być wyraźna. Zawodnicy muszą utrzymywać ciężar ciała na nodze pracującej. Praca stóp musi być staranna i precyzyjna. Zawodnicy powinni unikać jazdy na dwóch nogach, z wyjątkiem elementów w których jest taki wymóg. Dobre i równe umiejętności techniczne są wymagane dla obojga partnerów.
  4. Wyczucie rytmu (ang. Timing) – tańce muszą wyć wykonane ściśle zgodnie z muzyką, krok nr 1 tańca musi być wykonany na pierwsze uderzenie dziewiątego taktu danej melodii (chyba że z opisu tańca lub komunikatu ISU wynika inaczej). Wszystkie ruchy muszą pasować do rytmu muzyki, tak że wszystkie kroki będą wykonane bez jakiejkolwiek przerwy w ciągłości tańca.
  5. Styl (ang. Style) – zawodnicy powinni mieć postawę wyprostowaną ale nie usztywnioną, z głową uniesioną do góry. Wszystkie akcje powinny być płynne, wykonane w elegancki sposób, przychodzić z łatwością. Pozycje taneczne powinny być solidne, palce rąk nie powinny być rozpostarte ani zaciśnięte. Nie powinien być widoczny wysiłek w uzyskaniu prędkości jazdy. Prędkość jazdy nie powinna być uzyskiwana kosztem dobrego stylu jazdy. Noga wolna powinna być wyprostowana, stopa skierowana na zewnątrz i do dołu.
  6. Zgodność (ang. Unison) – para powinna jechać tak blisko siebie jak to możliwe, utrzymując stałą odległość między sobą. Wszystkie ruchy takie jak wymach nogami, ugięcia kolan i pochylenia powinny być wykonane równo, w dobrej koordynacji i wyważeniu. Partnerzy powinni się poruszać jak jedno. Partner powinien pokazywać swoje umiejętności prowadzenia a partnerka do podążania za partnerem w tańcu.
  7. Interpretacja (ang. Interpretation) – taniec musi być wykonany płynnie i rytmicznie, zgodnie z charakterem muzyki, która powinna być poprawnie interpretowana. Interpretacja może być okazana poprzez różnorodne ruchy taneczne, z odzwierciedleniem rytmów w muzyce. W końcowym efekcie każdy taniec obowiązkowy powinien mieć odmienny charakter. Partnerzy powinni znajdować się w ciągłym kontakcie ze sobą.

Źródła:

Kroki

Serie kroków

  1. Kroki wstępne – wszystkie tańce obowiązkowe (nie dotyczy elementów tańca obowiązkowego) mogą być rozpoczęte opcjonalnymi krokami wstępnymi.
  2. Start tańca obowiązkowego – pierwszy krok tańca obowiązkowego po krokach wstępnych.
  3. Sekwencja – wytyczona kolejność wymaganych kroków / obrotów która tworzy jeden wzór (sekwencję) tańca obowiązkowego
  4. Sekwencja kroków – seria ustalonych lub nieustalonych kroków, obrotów i ruchów w tańcu krótkim lub tańcu dowolnym. Sekwencje kroków są podzielone według typów, grup i styli.
    1. Typy sekwencji kroków:
      1. Sekwencje kroków w trzymaniu – muszą być wykonane w dowolnych trzymaniach tanecznych lub ich odmianach (o ile nie ma innych wymogów regulaminowych). Jakiekolwiek rozdzielenie w celu zmiany trzymania nie może przekroczyć jednego taktu (najmniejszej jednostki muzycznej)
      2. Sekwencje kroków w rozdzieleniu – muszą zawierać kroki, które są odbiciem lustrzanym i / lub kroki pasujące do siebie. Oboje partnerzy mogą przecinać swoje ścieżki i mogą przechodzić z kroków pasujących do kroków lustrzanych i odwrotnie (o ile nie ma innych wymogów regulaminowych). Partnerzy powinni znajdować się tak blisko siebie jak to możliwe, ale nie mogą się dotykać. Odległość między partnerami na ogół powinna być równa nie więcej niż długość dwóch rąk, z wyjątkiem krótkich momentów kiedy partnerzy wykonują kroki i obroty w przeciwnych kierunkach.
    2. Typy sekwencji kroków są podzielone na grupy:
      1. Grupa A: Sekwencje po linii prostej
        • po linii środkowej (ang. midline) – wzdłuż długiej osi lodowiska
        • po linii przekątnej (ang. diagonal) – rozpoczęta w jednym rogu lodowiska, skończona w drugim rogu przeciwległej strony lodowiska
      2. Grupa B: Sekwencje po łuku, przeciwnie lub zgodnie z kierunkiem ruchu wskazówek zegara
        • po kole (ang. circular) – wykonywana wzdłuż krótkiej osi, z wykorzystaniem całej szerokości lodowiska
        • po serpentynie (ang. serpentine) – wykonywana wzdłuż długiej osi lodowiska, z wykorzystaniem całej długości lodowiska, partnerzy muszą wykonać 3 pełne łuki lub dwa pełne łuki (kształt litery S), rozpoczyna się na jednym końcu lodowiska i kończy na przeciwnym końcu lodowiska.
      3. Grupa C: Kreatywne sekwencje kroków
        • Sekwencja kroków w charakterze tańca obowiązkowego – wykonana w dowolnym miejscu zgodnie z wymogami regulaminowymi
        • Sekwencja kroków na jednej nodze – wykonana na jednej nodze jednocześnie przez oboje partnerów, w trzymaniu lub w rozdzieleniu
      4. Grupa D: Kombinacja sekwencji kroków składająca się z sekwencji kroków na jednej nodze i z sekwencji kroków z grupy A lub B
    3. Style sekwencji kroków – cechy poziomów sekwencji kroków, uporządkowane jako Style, to bieżące wymagania techniczne które są publikowane w komunikatach ISU.
  5. Sekcja – część sekwencji tańca obowiązkowego.
  6. Elementy tańca obowiązkowego – seria wytyczonych kroków, obrotów i ruchów w tańcu krótkim składająca się z
    1. Sekwencji tańca obowiązkowego z listy tańców lub
    2. Sekcji tańca obowiązkowego z listy tańców lub
    3. Kombinacji kroków / obrotów z tańców obowiązkowych z listy tańców

Kroki, obroty i ruchy

  1. Krok – widoczny ślad na lodzie wykonany na jednej nodze. Może być to jazda na krawędzi, zmiana krawędzi, obrot na jednej nodze (jak np. obrót trójkowy, zwrot odwrotny) lub krok płaski (obie krawędzie płasko na lodzie) zwykle nieakceptowalna.
    1. Krawędź – widoczny ślad jednej po jednym łuku
    2. Zmiana krawędzi – widoczny ślad jednej łyżwy który zmienia się z jednego łuku i krawędzi na inny łuk i krawędź.
    3. Krok płaski – widoczny podwójny ślad jednej łyżwy po prostej
  2. Open stroke (film: open stroke przodem i tyłem) – krok rozpoczęty blisko obok nogi pracującej bez krzyżowania nóg z przodu lub z tyłu. Krok może być wykonywany:
    1. na krawędziach przodem – wówczas noga wolna znajduje się z tyłu zanim stanie się nogą pracującą w następnym kroku,
    2. na krawędziach tyłem – wówczas noga wolna znajduje się z przodu zanim stanie się pracującą w następnym kroku.
  3. Cross stroke (film: cross stroke) – krok rozpoczęty ze skrzyżowanymi nogami tak, że rozpęd jest uzyskiwany z zewnętrznej krawędzi nogi, która staje się nogą wolną. Nogi są skrzyżowane ponad kolanami.
  4. Crossed step in front (film: crossed step in front) – krok w którym noga wolna jest stawiana na lodzie po stronie zewnętrznej krawędzi nogi pracującej, noga wolna ciasno skrzyżowana z przodu łyżwy nogi pracującej (nogi krzyżują się poniżej kolana).
  5. Crossed step behind (film: crossed step behind) – krok w którym noga wolna jest stawiana na lodzie po stronie zewnętrznej krawędzi nogi pracującej, noga wolna ciasno skrzyżowana z tyłu łyżwy nogi pracującej (nogi krzyżują się poniżej kolana).
  6. Chassé:
    1. Simple chassé (film: simple chassé) – seria dwóch krawędzi (zwykle zewnątrz, wewnątrz) w której w trakcie wykonywania drugie krawędzi noga wolna stawiana jest na lodzie obok nogi pracującej, ale nie przed ani za nogą pracującą i noga wolna jest uniesiona z płozą łyżwy równoległą do lodu.
    2. Crossed chassé – tak samo jak w simple chassé z wyjątkiem tego ze podczas drugiego kroku noga wolna krzyżuje się z nogą pracującą (za nogą pracującą jeśli zawodnik jedzie do przodu lub przed nogą pracującą jeśli zawodnik jedzie do tyłu).
    3. Slide chassé – tak samo jak w simpe chassé z wyjątkiem tego ze podczas drugiego kroku noga wolna zostaje uniesiona w górę, wyprostowana z przodu kiedy zawodnik jedzie przodem lub zostaje uniesiona do tyłu jeśli zawodnik jedzie tyłem.
  7. Progressive lub Run lub Crossover (film: Progressive) – krok lub sekwencja kroków, w których noga wolna mija nogę pracującą zanim postawiona na lodzie, tym samym nowa noga wolna zostaje podniesiona z lodu podążając za nową nogą pracującą.
  8. Roll (film: roll) – to długa lub krótka jazda po łuku na krawędzi przodem lub tyłem,
    1. Swing roll – to Roll utrzymany przez kilka taktów muzyki, podczas którego
      1. w trakcie jazdy tyłem zawodnik unosi nogę wolną, następnie wymachuje nią najpierw w przód, a następnie w tył za łyżwę nogi pracującej, następnie ustawia wolną obok nogi pracującej obok do wykonania następnego kroku,
      2. w trakcie jazdy przodem zawodnik unosi nogę wolną, następnie wymachuje nią najpierw w tył, a następnie w przód i ustawia nogę wolną obok nogi pracującej do wykonania następnego kroku.
    2. Cross roll – roll rozpoczęty gdy noga wolna zbliża się do nogi pracującej aby uderzyć w lód prawie pod kątem prostym do nogi pracującej, podczas jazdy noga wolna skrzyżowana przed nogą pracującą, podczas jazdy tyłem noga wolna skrzyżowana za nogą pracującą. Rozpęd uzyskuje się z zewnętrznej krawędzi nogi pracującej, w momencie gdy staje się ona nogą pracującą.
  9. Slip step (film: slip step) – krok wykonywany po linii prostej na płaskich krawędziach (krawędzie pod kątem prostym do lodu). Ciężar ciała znajduje się nad nogą pracującą, która może być mocno ugięta lub wyprostowana, podczas gdy noga wolna sunie w przód po lodzie do pełnego wyprostu.
  10. Toe step – krok podczas którego zawodnik przechodzi z jednego czubka łyżwy na drugi bez skakania.
  11. Obrót na jednej nodze – ruch obrotowy na jednej nodze, podczas którego zawodnik porusza się od przodu do tyłu lub odwrotnie.
    1. Obrót trójkowy, trójka (ang. three turn, 3-turn) – nazywa się tak ponieważ rysunek jaki tworzy łyżwa przy wykonywaniu tego obrotu przypomina liczbę trzy. Wykonanie trójki pozwala na zmianę kierunku jazdy i zmianę krawędzi (z zewnętrznej na wewnętrzną, lub z wewnętrznej na zewnętrzną), obrót wykonywany jest na jednym okręgu. Na przykład jeśli łyżwiarz wykonuje trójkę przodem zewnątrz to oznacza że do obrotu wchodzi na lewej nodze, jadąc przodem na krawędzi zewnętrznej, a ponieważ trójka oznacza zmianę kierunku jazdy i krawędzi więc łyżwiarz kończy obrót jadąc wciąż na lewej nodze ale tyłem i na krawędzi wewnątrz (film: obrót trójkowy).
    2. Obrót trójkowy typu American Waltz (lub obrót trójkowy swingowy)  – obrót trójkowy rozpoczynający się z krawędzi zewnętrznej podczas którego noga wolna jest wyprostowana i czubek łyżwy oraz biodro są mocno obrócone do zewnątrz i taka pozycja jest utrzymana ponad śladem łyżwy. Następnie podbicie łyżwy nogi wolnej zbliża się do obcasa łyżwy nogi pracującej w monecie gdy wykonywany jest obrót. Po obrocie na krawędź wewnętrzną noga wolna jest wyprostowana z tyłu zanim zostanie przystawiona do boku nogi pracującej do wykonania kolejnego kroku (film: obrót trójkowy walcowy).
    3. Obrót trójkowy typu European Waltz – rozpoczyna się tak samo jak w punkcie b., po obrocie wewnętrzna tylna krawędź jest przytrzymana przez jeden takt zanim ciężar ciała zostanie przeniesiony na nogę wolną, która staje się nogą pracującą.
    4. Obrót trójkowy typu Ravensburger Waltz – rozpoczyna się tak samo jak punkt a. i b. tyle że z krawędzi wewnętrznej, zawodnik ma nogą wolną wyprostowaną do tyłu w trakcie obrotu i przenosi ją do przodu po zakończeniu obrotu dalej wyprostowaną zanim zostanie przystawiona do boku nogi pracującej do wykonania kolejnego kroku (np. krok nr 1 partnera w walcu ravensburskim).
    5. Touchdown three turn – to obrót trójkowy w którym ciężar ciała jest przeniesiony na nogę wolną niemal natychmiast po tym jak zostaje ona nogą pracującą do wykonania następnego kroku. Obrót jest wykonany z trójki na krawędzi przodem zewnątrz do krawędzi tyłem zewnątrz przeciwnej nogi, następnie zawodnik przechodzi natychmiast na nogę z której rozpoczynał obrót. (np. krok nr 1 i 2 w walcu austriackim). Taka sekwencja może być wykonana przodem lub tyłem, z trójek wewnątrz lub zewnątrz, solo lub w parze.
    6. Obrót trójkowy Walk-Around – obroty trójkowe wykonywane przez partnerów w tym samym czasie wokół wspólnej osi. Partnerzy wykonują je w trzymaniu walcowym (np. kroki nr 29-31 walca austriackiego, kroki nr 39-40 walca ravensburskiego) lub przesunięci względem siebie w częściowym trzymaniu tango (kroki nr 1-5 złotego walca)
    7. Trójka odwrotna (ang. bracket) – podobnie jak w przypadku trójki obrót wykonywany jest w jednym okręgu, oraz zmienia kierunek jazdy i krawędź, ale kierunek rotacji ciała zawodnika jest przeciwny do kierunku obrotu w przypadku trójki, czyli na diagramie wierzchołek obrotu znajduje się na zewnątrz okręgu, stąd też nazwa angielska ‘bracket” czyli nawias „}” od rysunku jaki powstaje po wykonaniu tego zwrotu (film: trójka odwrotna).
    8. Zwrot (ang. rocker) – to obrót, który kieruje łyżwiarza z jednego okręgu do drugiego, łyżwiarz przy tym zmienia kierunek jazdy, ale pozostaje na tej samej krawędzi (z zewnętrznej na zewnętrzną lub z wewnętrznej na wewnętrzną). Na przykład rocker rozpoczęty na lewej nodze tyłem zewnątrz, kończy się na lewej nodze przodem zewnątrz. Wierzchołek wskazuje do środka pierwszego okręgu (film: zwrot).
    9. Zwrot odwrotny (ang. counter) – to również obrót, który kieruje łyżwiarza z jednego okręgu do drugiego, łyżwiarz również zmienia kierunek jazdy i pozostaje na tej samej krawędzi, wierzchołek wskazuje na zewnątrz pierwszego okręgu. To obrót przeciwny do rockera (film: zwrot odwrotny).
    10. Swing rocker lub swing counter – to typ rockera lub countera, w którym zawodnik płynnie wymachuje nogą wolną blisko nogi pracującej przez obrotem, a po obrocie albo przenosi nogę wolną do tyłu albo do przodu.
  12. Obrót na dwóch nogach – ruch obrotowy z jednej nogi na drugą, podczas którego zawodnik porusza się od przodu do tyłu lub odwrotnie.
    1. Mohawk – po wykonaniu tego obrotu łyżwiarz zmienia nogę, na której jedzie i kierunek jazdy, ale pozostaje na tej samej krawędzi, np. mohawk rozpoczęty na lewej nodze tyłem wewnątrz będzie zakończony na prawej nodze przodem wewnątrz. Mohawk może być więc wykonany na krawędziach wewnętrznych lub zewnętrznych. Wzór jaki tworzy wykonanie mohawka na lodzie jest podobny do trójki lub trójki odwrotnej (film: Mohawk wewnątrz, Mohawk zewnątrz).
      1. Mohawk otwarty (ang. open Mohawk) – obcas łyżwy nogi wolnej jest umieszczony na lodzie po wewnętrznej stronie łyżwy pracującej, kąt ustawienie obu stóp względem siebie jest dowolny, po zmianie nóg, nowa noga wolna znajduje się za obcasem nowej nogi pracującej (np. kroki 8 i 9 partnera oraz kroki 12 i 13 partnerki w fourteenstepie)
      2. Mohawk zamknięty (ang. closed Mohawk) – podbicie nogi wolnej jest dostawione do obcasa nogi pracującej do momentu gdy noga wolna zostanie postawiona na lód za obcasem nogi pracującej, po zmianie nóg, nowa noga wolna znajduje się przed nową nogą pracującą (np. kroki 11 i 12 Rocker Foxtrot).
      3. Swing Mohawk – otwarty lub zamknięty Mohawk, w którym zawodnik wykonuje wymach w przód nogą wolną blisko nogi pracującej, a następnie dostawia nogę wolną do nogi pracującej do wykonania następnego kroku (np. kroki nr 21 i 21 w Tangu) (film: Mohawk otwarty, zamknięty i swing).
    2. Choctaw – podczas wykonywania tego obrotu łyżwiarz zmienia nogę na której jedzie, kierunek jazdy oraz krawędź, np. choctaw rozpoczęty na lewej nodze tyłem wewnątrz będzie zakończony na prawej nodze przodem zewnątrz i taki jest najczęściej wykonywany przez zawodników. Wzór jaki tworzy wykonanie choctawa na lodzie jest podobny do zwrotu lub zwrotu odwrotnego (film: Choctaw wewnątrz, Choctaw zewnątrz).
      1. Choctaw otwarty (ang. open choctaw) – podobnie jak Mohawk otwarty, noga wolna jest umieszczona po wewnętrznej stronie nogi pracującej, po zmianie nóg nowa noga wolna znajduje się za obcasem nowej nogi pracującej.
      2. Choctaw zamknięty (ang. closed choctaw) – podobnie jak Mohawk zamknięty, podbicie nogi wolnej jest dostawione do obcasa nogi pracującej do momentu gdy noga wolna zostanie postawiona na lód za obcasem nogi pracującej, po zmianie nóg, nowa noga wolna znajduje się przed nową nogą pracującą (np. kroki nr 12 i 13 w Bluesie).
      3. Swing Choctaw – otwarty lub zamknięty choctaw, w którym zawodnik wykonuje wymach w przód nogą wolną blisko nogi pracującej, a następnie dostawia nogę wolną do nogi pracującej do wykonania następnego kroku (np. kroki 5 i 6 pierwsza część w Quickstepie), (film: Choctaw otwarty, zamknięty i swing).
      4. Crossed Open Choctaw – choctaw w którym zewnętrzna strona łyżwy nogi wolnej znajduje się z przodu i pod kątem prostym do łyżwy nogi pracującej (np. kroki 11 i 12 w Rumbie), może być to krok wykonany szeroko (nogi nie muszą być blisko siebie jak przy poprzednich typach choctawa)
      5. Film: taneczne typy choctawa, blues – choctaw zamknięty, rumba – crossed open choctaw.
  13. Twizzle to obroty na jednej nodze wykonywane przez zawodnika podczas przemieszczania się po lodzie (nie w miejscu), obrotów musi być jeden lub więcej, muszą być wykonywane szybko i nieprzerwanie. Ciężar ciała jest utrzymany na nodze pracującej, noga wolna w trakcie wykonywania obrotów może być w dowolnej pozycji, po wykonaniu obrotów noga wolna jest umieszczona za nogą pracującą do wykonania następnego kroku. Czasem zdarza się że zamiast twizzli zawodnik wykonuje serię obrotów trójkowych, nie jest to akceptowalne ponieważ nie jest to ruch ciągły. Jeśli zawodnik w trakcie wykonywania twizzli przestanie się przemieszczać po lodzie, wówczas twizzle stają się piruetem. Twizzle można rozpocząć z krawędzi:
  14. Ruch podobny do twizzla (ang. Twizzle-like motion) – podczas gdy ciało zawodnika wykonuje jeden pełny obrót, łyżwa pracująca wykonuje mniej niż pełny obrót, po którym następuje krok do przodu.
  15. Seria twizzli
    1. Seria twizzli synchronicznych – seria dwóch twizzli z maksymalnie trzema krokami pomiędzy twizzlami.
    2. Seria twizzli sekwencyjnych – seria dwóch twizzli z maksymalnie jednym krokiem pomiędzy twizzlami.
    3. W obu powyższych seriach każdy pojedynczy twizzl powinien mieć przynajmniej jeden pełny obrót na jednej nodze i powinien być wykonany jednocześnie przez oboje partnerów, np.
      1. Obok siebie w tym samym kierunku
      2. Obok siebie w przeciwnym kierunku (odbicie lustrzane)
      3. Jedno za drugim – Jeden partner jedzie do przodu i / lub do tyłu i drugi partner jedzie do przodu i / lub do tyłu

Pozycje nóg i stóp

Poniższe pozycje wywodzą się z baletu:

  • Coupée – łyżwa nogi wolnej jest uniesiona do góry (najczęściej do poziomu łydki), jest w kontakcie z nogą pracującą, łyżwa nogi wolnej znajduje się pod kątem prostym do nogi pracującej, biodra w pozycji otwartej, noga wolna może znajdować się przed lub za nogą pracującą.
  • Passé – łyżwa nogi wolnej zostaje uniesiona wzdłuż boku nogi pracującej z zamkniętej pozycji biodra tak że łyżwa nogi wolnej jest równoległa do nogi pracującej, biodra w pozycji zamkniętej
  • Attitude – noga wolna jest ugięta, uniesiona do góry i za nogą pracującą pod kątem 19st

Tak się złożyło, że wszystkie te pozycje można znaleźć w tańcu obowiązkowym golden waltz. Film:

  • Coupée – fragment od 1:37, noga wolna z przodu
  • Passé – fragment od 3:04, partnerzy zmieniają trzymanie i w tym momencie oboje unoszą lewą nogę wykonując passé
  • Attitude – fragment  od 3:41, oboje partnerzy w pozycji attitude

Źródło: ISU, Regulamin 2016

Pozycje taneczne

Pozycje taneczne (trzymania, ang. dance holds) – to pozycje jakie przyjmują partnerzy w tańcu.

  1. Pozycja ręka w rękę (ang. hand-in-hand hold)
    1. W tym samym kierunku – oboje partnerzy są zwróceniu w tym samym kierunku i jadą obok siebie lub jedno za drugim z wyprostowanymi rękami, trzymając się za dłoń lub dłonie. Odmianą tej pozycji jest trzymanie pod rękę w jeździe obok siebie. Przykładowe zdjęcia.
    2. W przeciwnych kierunkach – partnerzy zwykle są zwróceni do siebie podczas gdy jedno jedzie tyłem, drugie jedzie przodem, oboje z rękami wyprostowanymi na boki. Czasem pozycja może być wykonana podczas jazdy plecami do siebie np. kroki 22-25 w cha cha congelado). Przykładowe zdjęcia. Film: pozycja ręka w rękę w cha cha congelado (od 0:22 i od 0:46)
  2. Pozycja zamknięta lub pozycja walca (ang. closed or waltz hold) – partnerzy znajdują się naprzeciw siebie. Jedno jedzie do przodu, drugie do tyłu. Prawa ręka partnera jest umieszczona pewnie na plecach partnerki pod łopatką, łokieć uniesiony, ręka ugięta wystarczająco aby trzymać partnerkę blisko siebie. Lewa ręka partnerki umieszczona na ramieniu partnera, w taki sposób że jej ręka spoczywa wygodnie łokieć w łokieć na jego nadramieniu. Lewa ręka partnera i prawa ręka partnerki są wyciągnięte w trzymaniu na wysokości ramienia, ramiona pozostają równoległe.
  3. Pozycja otwarta lub pozycja foxtrota (ang. open or foxtrot hold) – trzymanie dłoni i rąk jest podobne do pozycji z pozycji zamkniętej, partnerzy lekko odsuwają się od siebie, tak że są zwróceni w jednym kierunku. Przykładowe zdjęcia. Film: pozycja otwarta w foxtrocie (od 0:06)
    1. Crossed foxtrot hold – partnerzy znajdują się w tej samej pozycji jak powyżej z tą różnicą że prawa ręka partnera obejmuje partnerkę z tyłu i jego prawa dłoń znajduje się na jej prawym biodrze, a partnerka lewą ręką obejmuje partnera z tyłu i jej lewa dłoń znajduje się na jego lewym biodrze.
  4. Pozycja zewnętrzna lub pozycja tango ( ang. outside or tango hold) – partnerzy są zwróceni przeciwnych kierunkach, jedno jedzie do przodu, drugie do tyłu. Jednak inaczej niż w pozycji zamkniętej, partnerzy nie są ustawieni do siebie klatka piersiowa do klatki piersiowej, ale raczej biodro do biodra. Partnerzy są przesunięci względem siebie, partner jest ustawiony po lewej lub prawej stronie partnerki tak, że przód biodra partnera znajduje się w jednej linii z przodem odpowiedniego biodra partnerki/ Zbyt bliskie ustawienie biodro w biodro jest niepożądane ponieważ utrudnia płynność ruchu.Przykładowe zdjęcia
  5. Odmiany pozycji Kiliana
    1. Pozycja Kiliana (ang. Kilian hold) – partnerzy jadą w tym samym kierunku, partnerka po prawej stronie partnera, prawe ramię partnera za lewym ramieniem partnerki. Partnerzy trzymają się za lewe dłonie przy czym, lewa ręka partnerki jest wyprostowana z przodu przed ciałem partnera. Prawa ręka partnera znajduje się za plecami partnerki, partnerzy trzymają się za prawe dłonie oparte o biodro partnerki. Film: pozycja Kiliana (przez cały taniec)
    2. Odwrotna pozycja Kiliana (ang. reversed Kilian hold) – pozycja podobna to pozycji Kiliana, z tą różnicą że partnerka znajduje się po lewej stronie partnera. Film: odwrotna pozycja Kiliana (od 0:25). Przykładowe zdjęcia a. i b.
    3. Otwarta pozycja Kiliana (ang. open Kilian hold) – partnerzy trzymają się za lewe dłonie, prawa ręka partnera spoczywa na lewym biodrze partnerki lub na jej plecach. Prawa ręka partnerki jest wyprostowana, nie trzymają się za prawe ręce. Ta pozycja również może być odwrotna. Przykładowe zdjęcia.
    4. Crossed Kilian hold – lewa ręka partnerki jest wyprostowana przed ciałem partnera, partnerzy trzymają się za lewe dłonie. Prawa ręka partnera jest wyprostowana przed ciałem partnerki. Partnerzy trzymają się za prawe ręce spoczywające na prawym biodrze partnerki. Ta pozycja również może być odwrotna.
    5. Wysoka pozycja Kiliana (ang. high Kilian hold) – to pozycja, w której partnerzy unoszą do góry (trochę wyżej niż poziom ramion) jedną parę połączonych rąk, łokcie mają lekko zgięte (np. kroki nr 3-12 w polce jankeskiej) Przykładowe zdjęcia. Film: wysoka pozycja kiliana (od 0:15)
  6. Ręka prowadząca (ang. leading hand) – Prawa ręka partnera jest ręką prowadzącą, z wyjątkiem pozycji odwróconych – wówczas ręka lewa jest prowadzącą
  7. Promenada – typ ruchu przesuwnego wykonywany przez parę w pozycji otwartej na tych samych (np. kroki nr 9 i 11 w Bluesie) lub na przeciwnych nogach (np. kroki nr 16-19 w Tangu), wywodzący się z podobnego chodzonego ruchu do przodu w tańcu towarzyskim. Film: promenada (od 2.42)

Źródło: ISU, Regulamin 2016

Podnoszenia

Uwaga, przy każdej nazwie elementu w nawiasie kwadratowym [ ] podany jest skrót jaki obowiązuje w nazewnictwie ISU, o ile został nadany. Te skróty pojawiają się w każdych protokołach z zawodów. Pełna lista elementów i ich skrótów znajduje się w tabelach wartości.

To ruch podczas którego jeden z partnerów zostaje podniesiony na każdą dozwoloną w regulaminie wysokość, przytrzymany oraz zestawiony na lodowisko z aktywnym lub biernym wsparciem ze strony drugiego partnera. Dowolne obroty, pozycje i zmiany pozycji podczas podnoszenia są dozwolone. Podnoszenia powinny podkreślać niuanse wybranej muzykę i oddawać jej charakter oraz powinny być wykonane elegancko, bez wrażenia podnoszenia siłowego oraz bez niezręcznych lub nieprzystojących akcji i pozycji.

Podnoszenia krótkie – czas trwania nie może przekroczyć siedmiu (7) sekund

  1. Podnoszenie stacjonarne [StaLi] – partner podnoszący stoi w jednym miejscu na lodzie, nie przemieszcza się, może wykonywać obroty lub nie.
  2. Podnoszenie po linii prostej [SlLi] – partner podnoszący porusza się po linii prostej w dowolnej pozycji na jednej lub dwóch nogach.
  3. Podnoszenie po łuku [CuLi] –  partner podnoszący porusza się po jednym łuku w dowolnej pozycji na jednej lub dwóch nogach.
  4. Podnoszenie rotacyjne [RoLi] – partner podnoszący porusza się wykonując obroty w jednym kierunku

Kombinacja podnoszeń – czas trwania nie może przekroczyć dwunastu (12) sekund. Kombinacja może się składać z :

  • Dwóch (2) podnoszeń rotacyjnych (punkt d. powyżej) w różnych kierunkach – partner podnoszący porusza się wykonując obroty w jednym kierunku a następnie w kierunku przeciwnym
  • Dwóch (2) podnoszeń po łuku (punkt c.) – partner podnoszący porusza się po dwóch różnych łukach formując na lodzie wzór serpentyny
  • Dwóch (2) różnych typów krótkich podnoszeń a., b. c. lub d.

Elementy niedozwolone w trakcie podnoszenia:

  1. Leżenie lub siedzenie na głowie partnera
  2. Stanie na barkach lub plecach partnera
  3. Podnoszony partner w pozycji odwróconej żabki (kąt między udami więcej niż 45 stopni)
  4. Partner podnoszący „wymachuje” w powietrzu partnerem podnoszonym
    1. trzymając go za łyżwy/buty/nogi tylko w pełni wyprostowanymi rękoma lub bez podparcia ze strony dłoni/ramion
    2. w trzymaniu za ręce, przy pełnym wyproście rąk u obojga partnerów
  5. punkt zetknięcia się ręki, którą partner wykonuje podnoszenie z jakąkolwiek częścią ciała partnera podnoszonego znajduje się wyżej niż głowa partnera podnoszącego.
  6. Ręka partnera podnoszącego, której używa tylko jako dodatkowe podparcie lub ręka, którą dotyka jakiejkolwiek części ciała partnera podnoszonego jest utrzymana wyżej niż głowa partnera podnoszącego przez dłużej niż dwie (2) sekundy.

Krótkie wykonanie elementów z punktów od a. do e. jest dozwolone jeśli nie jest element nie jest przytrzymany lub jeśli jest wykorzystany tylko do zmiany pozycji.

Źródło: ISU, Regulamin 2016

Pozostałe

Uwaga, przy każdej nazwie elementu w nawiasie kwadratowym [ ] podany jest skrót jaki obowiązuje w nazewnictwie ISU, o ile został nadany. Te skróty pojawiają się w każdych protokołach z zawodów. Pełna lista elementów i ich skrótów znajduje się w tabelach wartości.

Piruety

  • Piruet solowy  – ruch obrotowy wykonany na jednej nodze, w miejscu, przez jednego partnera (z pomocą lub bez pomocy drugiego partnera)  lub jednocześnie przez oboje partnerów.
  • Piruet taneczny [Sp] – piruet wykonany przez partnerów razem w dowolnym trzymaniu, powinien być wykonany w miejscu, wokół wspólnej osi, na jednej nodze, przez oboje partnerów jednocześnie
  • Kombinacja piruetów [CoSp] – piruet wykonany jak wyżej, po czym oboje partnerzy zmieniają jednocześnie nogę i kontynuują obroty na drugiej nodze.
  • Podstawowe pozycje piruetów tanecznych: stany, siadany i w pozycji wagi

Skoki

  1. Skok – skok z nie więcej niż jednym (1) obrotem, który może być wykonany tylko przez jednego partnera w tym samym czasie. Skok ten może być wykonany w trzymaniu lub w rozdzieleniu.
  2. Skok taneczny (ang. dance jump) – skok z nie więcej niż ½ obrotu, wykorzystywany do zmiany nogi lub kierunku jazdy. Skok ten może być wykonany w trzymaniu lub w rozdzieleniu, oboje partnerzy mogą go wykonywać w tym samym czasie.
  3. Podskok (ang. hop) – mały skok bez obrotu.

Elementy choreograficzne

Ruch lub seria ruchów określonych przez Komisję Techniczną Tańców na Lodzie. Mogą to być np:

  • podnoszenie choreograficzne
  • piruet choreograficzny
  • twizzle choreograficzne

Elementy niedozwolone

Elementy niedozwolone podczas wykonywania programów (o ile komisja nie ogłosi inaczej):

  • Elementy niedozwolone w trakcie podnoszenia (podane poniżej)
  • Skoki (lub skoki wyrzucane) z więcej niż jednym (1) obrotem lub skoki z jednym (1) obrotem wykonane jednocześnie przez oboje partnerów
  • Leżenie na lodzie

Elementy niedozwolone w trakcie podnoszenia:

  • Leżenie lub siedzenie na głowie partnera
  • Stanie na barkach lub plecach partnera
  • Podnoszony partner w pozycji odwróconej żabki (kąt między udami więcej niż 45 stopni)
  • Partner podnoszący „wymachuje” w powietrzu partnerem podnoszonym
    •  trzymając go za łyżwy/buty/nogi tylko w pełni wyprostowanymi rękoma lub bez podparcia ze strony dłoni/ramion
    • w trzymaniu za ręce, przy pełnym wyproście rąk u obojga partnerów
  • punkt zetknięcia się ręki, którą partner wykonuje podnoszenie z jakąkolwiek częścią ciała partnera podnoszonego znajduje się wyżej niż głowa partnera podnoszącego.
  • Ręka partnera podnoszącego, której używa tylko jako dodatkowe podparcie lub ręka, którą dotyka jakiejkolwiek części ciała partnera podnoszonego jest utrzymana wyżej niż głowa partnera podnoszącego przez dłużej niż dwie (2) sekundy.

Krótkie wykonanie pierwszych pięciu elementów jest dozwolone jeśli nie jest element nie jest przytrzymany lub jeśli jest wykorzystany tylko do zmiany pozycji.

Źródło: ISU, Regulamin 2016

Elementy obowiązkowe 2017/2018

Taniec krótki

W sezonie 2017/2018 w tańcu krótkim obowiązującym rytmem jest: dowolna liczba rytmów latynoamerykańskich wybranych z następujących: Cha Cha, Rhumba, Samba, Mambo, Meringue, Salsa, Bachata i dowolny blisko spokrewniony z rytmami latynoamerykańskimi. Element tańca obowiązkowego musi być wykonany do dowolnego rytmu latynoamerykańskiego,  w stylu wybranego rytmu, w zakresie tempa 172 – 180 uderzeń na minutę. Tempo muzyki w trakcie wykonywania elementu musi być stałe. Sekwencja kroków w charakterze tańca obowiązkowego [PSt] musi być wykonana do innego rytmu niż sekwencja kroków w rozdzieleniu. Tempo muzyki w trakcie wykonywania sekwencji musi być stałe.  

Wyjątki od regulaminu:

Zgodnie z regulaminem taniec pownien być kontynuowany generalnie w jednym kierunku a pary nie mogą przekraczać długiej osi, z wyjątkiem dwóch razy na obu końcach lodowiska, nie więcej niż 20 m od bandy. W tym sezonie poniższe punkty nie powodują łamania regulaminu:

  • przekroczenie długiej osi lodowiska:
    • podczas wykonywania sekwencji kroków w rozdzieleniu po linii środkowej, po przekątnej lub po kole,
    • przy rozpoczęciu lub przy zakończeniu sekwecji kroków w rozdzieleniu,
    • przy rozpoczęciu elementu tańca obowiązkowego,
  • wykonywanie sekwencji kroków w rozdzieleniu po kole w kiegunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara

Dozwolone zatrzymania:

Dozwolone są  dwa pełne zatrzymania (każde nie więcej niż 5 sekund) lub do jedno pełne zatrzymanie (nie więcej niż 10 sekund). Podczas zatrzymania para może się dotykać lub nie, może pozostać w miejscu lub lekko się przesuwać w dowolnym kierunku.

Zatrzymania dozwolone mogą być użyte:

  • w trakcie sekwencji kroków w rozdzieleniu (do 5 sekund)
  • aby wskazać początek lub zakończenie sekwencji kroków w charakterze tańca obowiązkowego
  • wszędzie w trakcie programu z wyjątkiem:
    •  wykonywania elementu tańca obowiązkowego lub
    •  wykonywania sekwencji kroków w charakterze tańca obowiązkowego

Choreograficzny element obrotowy który „wędruje” po lodzie nie będzie traktowany jako zatrzymanie.

 W programie wykonanych musi być 5 elementów obowiązkowych (2 elementy tańca obowiązkowego i 3 elementy części kreatywnej):

  1. Element tańca obowiązkowego:
    • jedna (1) sekcja (część) Rumby kroki #1 – 16 + kroki #1 – 4. Pierwszy krok Rumby, krok #1 musi być wykonany po lewej stronie sędziów.
  2. jedno (1) krótkie podnoszenie (do 7 sekund)
  3. jedna (1) sekwencja kroków w charakterze tańca obowiązkowego w trzymaniu (styl B*) – wzór: do jednego (1) pełnego okrążenia lodowiska, musi się rozpocząć na pierwsze uderzenie taktu. Sekwencja nie może być wykonana jako rozpoczęcie programu.
    • Poniższe dwie opcje wskażą rozpoczęcie sekwencji:
      • wykonanie jednego z dozwolonych zatrzymań, po którym para wykonuje pierwszy krok w pozycji foxtrota, będący pierwszym krokiem sekwencji
      • wykonanie ruchu poślizgowego w trakcie jednego taktu muzycznego po  wykonaniu ostatniego kroku elementu tańca obowiązkowego (krok #4). Pierwszy krok po ruchu poślizgowym będzie pierwszym krokiem sekwencji i musi być wykonywany w pozycji foxtrota.
    • Poniższe dwie opcje wskażą zakończenie sekwencji:
      • wykonanie jednego z dozwolonych zatrzymań
      • wykonanie ruchu poślizgowego nie przekraczającego jednego taktu muzyki
      • wykonanie choreograficznego elementu obrotowego
  4. jedna (1) sekwencja kroków w rozdzieleniu (styl B*) po linii prostej (środkowa lub przekątna) lub po łuku (po kole lub po serpentynie)
  5. jedna (1) sekwencja twizzli sekwencyjnych (dwa twizzle wykonane równocześnie z co najwyżej jednym krokiem pomiędzy nimi. Sekwencja twizzli może być wykonana w każdym miejscu programu z wyjątkiem obowiązkowej sekwencji kroków)

Piruet taneczny nie jest elementem obowiązkowym tańca krótkiego, jest jednak dozwolony.

Kostium partnerki w tańcu krótkim musi być godny i musi zakrywać przynajmniej 40% górnej części ciała.

Taniec dowolny

Dobrze wyważony taniec dowolny powinien zawierać następujące obowiązkowe elementy:

  • jedno (1) podnoszenie krótkie oraz jedno (1) podnoszenie kombinowane ( rodzaj podnoszenia krótkiego musi być inny niż rodzaje podnoszeń krótkich tworzących podnoszenie kombinowane) lub trzy (3) różne podnoszenia krótkie
  • jeden (1) piruet lub kombinacja piruetów 
  • jedna (1) sekwencja twizzli 
  • jedna (1) sekwencja kroków w trzymaniu po prostej lub po przekątnej
  • jedna (1) sekwencja kroków w trzymaniu po kole lub po serpentynie
  • dwa (2) elementy choreograficzne wybrane z poniższych:
    • podnoszenie choreograficzne – do 10 sekund, wykonane po wszystkich wymaganych podnoszeniach
    • piruet choreograficzny, wykonany w dowolnym momencie programu, podczas którego oboje partnerzy wykonują przynajmniej 2 ciągłe obroty:
      • w dowolnym trzymaniu
      • na jednej lub dwóch nogach lub gdy jeden partner zostaje podniesiony bez podtrzymywania lub kombinacja tych 3 możliwości
      • na wspólnej osi
    • twizzle choreograficzne, wykonane po wymaganej sekwencji twizzli, składające się z 2 części:
      • obie części muszą być wykonane na jednej nodze, na dwóch nogach lub kombinacji tych 2 możliwości.
      • pierwsza część powinna się składać z przynajmniej 2 ciągłych obrotów wykonywanych jednocześnie, oboje partnerzy muszą być w ruchu i w rozdzieleniu
      • druga część: przynajmniej jeden z partnerów powinien wykonać przynajmniej 2 ciągłe obroty i jeden lub oboje partnerzy mogą stać w miejscu lub przemieszczać się lub jedno i drugie, mogą również jechać w trzymaniu.

Źródło:  ISU, Regulamin 2016Komunikat ISU nr 2076

X