Solistki i soliści

Zasady konkurencji

Jazda indywidualna solistek i solistów – to konkurencje odpowiednio kobiet i mężczyzn, w ramach których zawodnicy wykonują indywidualnie (solo) swoje programy zawierające wymagane elementy jazdy figurowej na lodzie.

Konkurencje indywidualne składają się z dwóch części:

Program krótki

  • Składa się z 7 obowiązkowych elementów z krokami łączącymi i/lub ruchami łyżwiarskimi. Ich kolejność jest dowolna. 
  • Czas trwania programu krótkiego solistek i solistów wynosi 2 minuty 40 sekund (+/- 10 sekund)
  • Muzyka jest wybierana przez zawodników, muzyka wokalna jest dozwolona        

Program dowolny

  • Składa się z dobrze wyważonych elementów jazdy dowolnej i elementów łączących wykonanych z minimalnym wykorzystaniem jazdy na obu nogach, zgodnie z muzyką wybraną przez zawodników, muzyka wokalna jest dozwolona.
  • Czas trwania programu wynosi 4 minuty dla solistek (+/- 10 sekund) oraz 4 minuty 30 sekund (+/- 10 sekund) dla solistów
  • Od sezonu 2018/2019 czas trwania programu będzie wynosił 4 minuty (+/- 10 sekund) dla solistek i solistów
  • Zawodnicy mają pełną dowolność w wyborze elementów, które utworzą cały program.

Źródło: ISU, Regulamin 2016

Kroki

Kroki to podstawowe elementy programu łyżwiarstwa figurowego. Na kroki mogą się składać obroty, wykonywane na jednej lub obu nogach.

Uwaga, przy każdej nazwie elementu w nawiasie kwadratowym [ ] podany jest skrót jaki obowiązuje w nazewnictwie ISU, o ile został nadany. Te skróty pojawiają się w każdych protokołach z zawodów. Pełna lista elementów i ich skrótów znajduje się w tabelach wartości.

Obroty kręcone na jednej nodze:

  • obrót trójkowy, trójka (ang. three turn, 3-turn) – nazywa się tak ponieważ rysunek jaki tworzy łyżwa przy wykonywaniu tego obrotu przypomina liczbę trzy. Wykonanie trójki pozwala na zmianę kierunku jazdy i zmianę krawędzi (z zewnętrznej na wewnętrzną, lub z wewnętrznej na zewnętrzną), obrót wykonywany jest na jednym okręgu. Na przykład jeśli łyżwiarz wykonuje trójkę przodem zewnątrz to oznacza że do obrotu wchodzi na lewej nodze, jadąc przodem na krawędzi zewnętrznej, a ponieważ trójka oznacza zmianę kierunku jazdy i krawędzi więc łyżwiarz kończy obrót jadąc wciąż na lewej nodze ale tyłem i na krawędzi wewnątrz.
  • trójka odwrotna (ang. bracket)  – podobnie jak w przypadku trójki obrót wykonywany jest w jednym okręgu, oraz zmienia kierunek jazdy i krawędź, ale kierunek rotacji ciała zawodnika jest przeciwny do kierunku obrotu w przypadku trójki, czyli na diagramie wierzchołek obrotu znajduje się na zewnątrz okręgu, stąd też nazwa angielska ‘bracket” czyli nawias „}” od rysunku jaki powstaje po wykonaniu tego zwrotu.

  • zwrot (ang. rocker) – to obrót, który kieruje łyżwiarza z jednego okręgu do drugiego, łyżwiarz przy tym zmienia kierunek jazdy, ale pozostaje na tej samej krawędzi (z zewnętrznej na zewnętrzną lub z wewnętrznej na wewnętrzną). Na przykład rocker rozpoczęty na lewej nodze tyłem zewnątrz, kończy się na lewej nodze przodem zewnątrz. Wierzchołek wskazuje do środka pierwszego okręgu.
  • zwrot odwrotny (ang. counter)  – to również obrót, który kieruje łyżwiarza z jednego okręgu do drugiego, łyżwiarz również zmienia kierunek jazdy i pozostaje na tej samej krawędzi, wierzchołek wskazuje na zewnątrz pierwszego okręgu. To obrót przeciwny do rockera.

Obroty kręcone na dwóch nogach:

  • Mohawk – po wykonaniu tego obrotu łyżwiarz zmienia nogę na której jedzie i kierunek jazdy, ale pozostaje na tej samej krawędzi, np. mohawk rozpoczęty na lewej nodze tyłem wewnątrz będzie zakończony na prawej nodze przodem wewnątrz. Mohawk może być więc wykonany na krawędziach wewnętrznych lub zewnętrznych. Większość łyżwiarzy najczęściej wykonuje mohawka prawa noga przodem wewnątrz do lewej nogi tyłem zewnątrz (np. przed skoczeniem flipa, lub kiedy należy szybko zmienić kierunek jazdy) i mohawk z prawej nogi tyłem zewnątrz do lewej nogi przodem zewnątrz (np. przed skoczeniem Salchowa lub Axla). Wzór jaki tworzy wykonania mohawka na lodzie jest podobny do trójki lub trójki odwrotnej.
    Mohawk może być otwarty – gdy noga wolna wsparta jest pod kątem 90 stopni na podbiciu stopy lub zamknięty – czyli noga wolna oparta jest za kolanem.

  • Choctaw – podczas wykonywania tego obrotu łyżwiarz zmienia nogę na której jedzie, kierunek jazdy oraz krawędź, np. choctaw rozpoczęty na lewej nodze tyłem wewnątrz będzie zakończony na prawej nodze przodem zewnątrz i taki jest najczęściej wykonywany przez zawodników. Wzór jaki tworzy wykonanie choctawa na lodzie jest podobny do zwrotu lub zwrotu odwrotnego.

Źródło: Carol Schulman, Complete Book of Figure Skating (2001), ISBN 0736035486

Skoki

Uwaga, przy każdej nazwie elementu w nawiasie kwadratowym [ ] podany jest skrót jaki obowiązuje w nazewnictwie ISU, o ile został nadany. Te skróty pojawiają się w każdych protokołach z zawodów. Pełna lista elementów i ich skrótów znajduje się w tabelach wartości.

W trakcie skoku, zawodnik obraca się wokół własnej osi, wykonując od jednego do czterech obrotów. Wielu z nas oglądając zawody łyżwiarskie zastanawiało się, jak komentatorzy to robią, że rozpoznają każdy skok. Na pierwszy rzut oka wszystkie wyglądają identycznie. Ale każdy skok można rozpoznać po jego charakterystycznych cechach. Najważniejsze to oczywiście przyglądać się stopom łyżwiarza (czasami to niemożliwe przez wyczyny kamerzysty). Znaczna większość łyżwiarzy skacze w kierunku przeciwnym do obrotów wskazówek zegara (są lewoskrętni). Ci, którzy skaczą odwrotnie są zazwyczaj leworęczni (ale prawoskrętni). Większość skoków ma naturalną rotację – to znaczy, że w momencie wyskoku krawędź, na której znajdował się zawodnik kieruje go na ruch po kole w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara czyli zawodnik kontynuuje skok w tym samym kierunku w jakim do niego wyskakiwał. W przypadku skoków o rotacji przeciwnej do naturalnej w momencie wyskoku krawędź, na której znajdował się zawodnik kieruje go na ruch po kole w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara czyli zawodnik wykonuje skok w kierunku przeciwnym do kierunku w którym do skoku wyskakiwał. Przykładem skoku o rotacji przeciwnej do naturalnej jest Lutz, dlatego jest uważany za jeden z trudniejszych skoków i również dlatego wielu zawodników w momencie wyskoku do Lutza zmienia krawędź na łatwiejszą.  Więcej na temat fizyki skoków łyżwiarskich można przeczytać tutaj: http://www.iceskatingintnl.com/archive/features/jumping.htm

Wracając do kwestii rozróżniania skoków – tak naprawdę wszystkie skoki różnią się tylko w fazie startu. Faza lądowania wygląda tak samo. Łyżwiarze wszystkie podstawowe skoki lądują jadąc tyłem na prawej (lewej u prawoskrętnych) nodze i na zewnętrznej krawędzi łyżwy. Do wszystkich ważnych skoków poza Axlem zawodnicy wyskakują jadąc tyłem.

Wszystkie poniższe opisy skoków będą dotyczyły lewoskrętnych zawodników, dla prawoskrętnych należy podstawić do opisów przeciwną nogę.

Skoki dzielą się na dwie grupy. Są to:

  • skoki kopane – zawodnicy podczas skoku pomagają sobie ząbkiem łyżwy nogi wolnej. To toeloop, flip i Lutz.
  • skoki krawędziowe – zawodnicy nie wbijają ząbka łyżwy nogi wolnej w lód, pomagają sobie zamachując się wolną nogą. Należą do nich Salchow, Rittberger (Loop) i Axel.

Toeloop [T]

To jeden z najłatwiejszych skoków i jeden z najwcześniej wykonywanych przez łyżwiarzy. Zaliczany do skoków kopanych. Zawodnik skacze toeloopa jadąc tyłem z zewnętrznej krawędzi prawej łyżwy, pomaga sobie wbijając czubek lewej łyżwy w lód i ląduje tak samo (zewnętrzna krawędź prawej łyżwy, wyjazd do tyłu). Zarówno kobiety jak i mężczyźni skaczą potrójne toeloopy. Mężczyźni ponadto skaczą toeloopy poczwórne. Skoki te często są wykorzystywane w kombinacjach.

Wykonanie skoku:

Najazd na lewej nodze, przodem wewnątrz, noga wolna z przodu, uniesiona do góry, tuż przed skokiem łyżwiarz stawia prawą nogę na lodzie, wykonuje trójkę na prawej nodze, przodem wewnątrz, lewą nogą kopie lód i wybija się w górę. Łyżwiarz nie powinien skręcać ciała przed wbiciem czubka łyżwy w lód.

Jako pierwszy toeloopa skoczył Bruce Mapes w latach 20. Pierwszego poczwórnego toeloopa skoczył Kurt Browning w 1988r.

Film: wykonanie toeloopa

Salchow [S]

Jako pierwszy wykonał ten skok Ulrich Salchow w 1909 roku, stąd nazwa skoku. Należy do skoków krawędziowych. Zawodnik wykonuje Salchowa jadąc tyłem na wewnętrznej krawędzi lewej łyżwy, zamachuje się prawą nogą i ląduje jadąc tyłem, na zewnętrznej krawędzi prawej łyżwy.

Wykonanie skoku:

Wykonywany jest najczęściej z trójki na lewej nodze przodem zewnątrz (czyli pozycja wyjazdowa to lewa noga tyłem wewnątrz), inne pozycje dojazdowe to przekładanki tyłem lub mohawk z prawej nogi, przodem wewnątrz do jazdy na lewej nodze przodem zewnątrz. Po wykonaniu jednego z tych ruchów łyżwiarz najczęściej rozkłada ręce żeby przyjąć stabilną pozycję (lewa ręka wyprostowana z przodu, prawa wyprostowana do tyłu). Noga wolna (prawa) jest uniesiona, następnie łyżwiarz wykonuje zamach nogą wolną i wynosi się w górę. Salchowa można często rozpoznać po charakterystycznej pozycji jaką na chwilę przed skokiem przyjmuje zawodnik: kolana zbliżone do siebie, stopy rozstawione.

Film: wykonanie Salchowa

Mężczyźni i kobiety skaczą Salchowa potrójnego. Mężczyźni skaczą także poczwórne Salchowy. Jako pierwszy dokonał tego Timothy Goebel (1998). Jedyną kobietą, która skoczyła poczwórnego Salchowa jest Miki Ando (2002).

Rittberger [Lo]

Inna nazwa tego skoku to Loop. Jako pierwszy wykonał ten skok Werner Rittberger w 1910 r. Jest to jeden z łatwiejszych skoków do rozpoznania, zawodnik skacze Rittbergera jadąc tyłem z zewnętrznej krawędzi prawej łyżwy, pomaga sobie zamachując się lewą nogą i ląduje tak samo (zewnętrzna krawędź prawej łyżwy, wyjazd do tyłu). Pod tym względem skok jest taki sam jak toeloop, ale rittberger należy do grupy skoków krawędziowych, a nie kopanych jak toeloop.

Wykonanie skoku:

Większość łyżwiarzy przed skokiem wykonuje zwykła przekładankę tyłem, przeciwnie do ruchu wskazówek zegara (ang. counter clockwise backward crossovers) do przejścia na prawą nogę, krawędź tyłem zewnątrz, niektórzy również wykonują trójkę (co to trójka) na prawej nodze, przodem wewnątrz lub mohawk (co to mohawk) na prawej nodze, przodem wewnątrz następnie zmiana nogi na właściwą do wyskoku. Następnie zawodnik krzyżuje nogi (lewa jest z przodu), ugina nogi w kolanach, wykonuje wymach ramionami najpierw w stronę przeciwną niż ta, w którą będą kręcone obroty, żeby nabrać energii do rotacji następnie w drugą stronę i  jednocześnie wybija się w górę.

Film: wykonanie Rittbergera

Mężczyźni i kobiety skaczą potrójnego Rittbergera. Pierwszego poczwórnego Rittbergera skoczył w 2016r. Yuzuru Hanyu.

Flip [F]

Początki tego skoku są niejasne. Wiadomo na pewno, że był wykonywany w latach 30. Zawodnik wykonuje flipa jadąc tyłem na wewnętrznej krawędzi lewej łyżwy, pomaga sobie wbijając czubek prawej łyżwy w lód i ląduje jadąc tyłem, na zewnętrznej krawędzi prawej łyżwy. A więc tak samo jak Salchowa, ale flip, w przeciwieństwie do Salchowa należy do skoków kopanych. Czasami zawodnicy podczas startu w ostatniej chwili zmieniają krawędź z wewnętrznej na zewnętrzną, co oznacza, że praktycznie wykonują Lutza. Jest to błąd określany nazwą lip.

Wykonanie:

Skok wykonywany jest z dość długiego prostego najazdu na lewej nodze, noga wolna (prawa) znajduje się z przodu podniesiona do góry, tuż przed wyskokiem zawodnik dotyka nogą wolną taflę i wykonuje trójkę na lewej nodze przodem zewnątrz i znajduje się w pozycji wyjściowej do skoku, zawodnik przemieszcza prawą nogę za siebie, czubek prawej łyżwy wbija w lód i wybija się w górę.

Film: wykonanie Flipa 

Lutz [Lz]

Jako pierwszy wykonał go Alois Lutz w 1913 roku. To skok kopany i jeden z najtrudniejszych skoków. Zawodnik jedzie tyłem na zewnętrznej krawędzi lewej łyżwy, pomaga sobie wbijając czubek prawej łyżwy w lód i ląduje jadąc tyłem, na zewnętrznej krawędzi prawej łyżwy.

Wykonanie:

Skok wykonywany z bardzo długiego najazdu tyłem zewnątrz na lewej nodze, po takim najeździe zawodnik zwykle pochyla się bardziej w lewo żeby zaznaczyć że jest na zewnętrznej krawędzi, wbija czubek prawej łyżwy i wybija się w górę.

Jest to jeden ze skoków o przeciwnej rotacji, tzn. rotacja następuje w kierunku przeciwnym do wyjściowej krawędzi

Mężczyźni i kobiety skaczą potrójnego Lutza. Jest to również skok, w którym zawodnicy często „oszukują”. Ułatwiają sobie skok zmieniając krawędź z zewnętrznej na łatwiejszą wewnętrzną i skaczą flipa. Uznaje się to za błąd i określa mianem flutza.

Film: wykonanie Lutza

Axel [A]

Nazwany tak na cześć norweskiego łyżwiarza Axela Paulsena, który wykonał ten skok jako pierwszy w 1882 roku.

To najtrudniejszy ze skoków, zaliczany do grupy skoków krawędziowych, ale jednocześnie najłatwiejszy do rozpoznania, gdyż jako jedyny jest skakany do przodu. Zawodnik skacze ten skok z zewnętrznej krawędzi lewej łyżwy, zamachuje się prawą nogą, a następnie lądują tak jak we wszystkich skokach jadąc tyłem, na zewnętrznej krawędzi prawej łyżwy. Pojedynczy Axel to półtora obrotu w powietrzu.

Wykonanie:

Skok jest zwykle poprzedzony przekładanką do tyłu, z której zawodnik przechodzi do wykonania mohawka  – czyli jedzie na prawej nodze tyłem zewnątrz, rozkłada ręce, ogląda się przez lewe ramię, skręca ciała w stronę lewego ramienia, ustawiając lewą nogę na krawędzi przodem zewnątrz i wykonuje zamach prawą nogą wybijając się w powietrze.

Pierwszą kobietą, która skoczyła Axla była Sonia Henie. Obecnie najlepsi soliści skaczą potrójnego Axla (3 i ½ obrotu), kobiety zaś podwójnego (2 i ½). Tylko kilka kobiet w historii skoczyło Axla potrójnego. Były to m.in.: Midori Ito (1989), Tonya Harding (1991) i w styczniu 2005 roku Kimmie Meissner, konsekwentnie Axla w swoich programach skakała Mao Asada, z różnym jednak skutkiem.

Film: wykonanie Axla

Podsumowanie – skoki
SkokStartLądowanieGrupa skokuRotacja
Pozycja zawodnikaNoga z której zaczyna skokKrawędźPozycja zawodnikaNoga na której zawodnik lądujeKrawędź
ToeloopTPZTPZKoN
SalchowTLWTPZKrN
RittbergerTPZTPZKrN
FlipTLWTPZKoN
LutzTLZTPZKoO
AxelPrLZTPZKrN

Objaśnienie skrótów:

L
lewa noga
P
prawa noga
W
wewnętrzna krawędź
Z
zewnętrzna krawędź
Pr
przodem
T
tyłem
Ko
skok kopany
Kr
skok krawędziowy
N
rotacja naturalna
O
rotacja odwrotna do naturalnej

Skoki spoza podstawowej grupy

Poniższe skoki są wykonywane przez zawodników podczas programu jako elementy łączące, lub podkreślenie sekwencji skoków. Z wyjątkiem skoku half-loop, żaden z tych skoków nie ma przyznanej wartości bazowej w systemie oceniania ISU.

  • Bunny hop (podskok) –zwykle pierwszy skok którego się uczą łyżwiarze, skok bez obrotu, wykonywany podczas jazdy do przodu po prostej na lewej nodze, zawodnik wykonuje zamach do góry oraz do przodu nogą prawą, ląduje na ząbku prawej nogi i natychmiast przechodzi na lewą nogę, można wykonywać ten skok w wersji rozpoczęcie i lądowanie na jednej nodze, lub z jazdy na nodze prawej,
  • Waltz – podstawa skok do nauki innych skoków, zawodnik wykonuje pół obrotu z jazdy na lewej nodze przodem zewnątrz i ląduje tyłem na prawej nodze na krawędzi zewnętrznej, przy czy podczas skoku noga wolna jest maksymalnie uniesiona w górę i wyprostowana
  • Three jump (lub one-foot Waltz, trójka skakana) – przypomina Waltza wykonywanego na jednej nodze, zawodnik rozpoczyna skok na lewej nodze przodem zewnątrz ale ląduje tyłem na lewej nodze na krawędzi wewnętrznej
  • Ballet – zawodnik wykonuje pół obrotu wyskakując jak do toeloopa i lądując na lewej nodze, przodem wewnątrz
  • Mazurka – zawodnik wykonuje pół obrotu wyskakując jak do toeloopa, dodatkowo krzyżuje nogi w powietrzu (prawa jest z przodu, jak w nożyczkach), ląduje na ząbku lewej łyżwy i natychmiast przechodzi na prawą nogę, przodem wewnątrz
  • Half flip – zawodnik wykonuje pół obrotu wyskakując jak do flipa i ląduje na ząbku lewej łyżwy i natychmiast przechodzi na prawą nogę, przodem wewnątrz
  • Half Lutz – zawodnik wykonuje pół obrotu wyskakując jak do Lutza i ląduje na ząbku lewej łyżwy i natychmiast przechodzi na prawą nogę, przodem wewnątrz
  • Falling leaf – zawodnik wykonuje pół obrotu wyskakując jak do Rittbergera i ląduje na ząbku lewej łyżwy i natychmiast przechodzi na prawą nogę, przodem wewnątrz
  • Half loop (inaczej Euler) – zawodnik wykonuje pełny obrót wyskakując jak do Rittbergera ale ląduje na drugiej nodze tyłem wewnątrz. Często wykorzystywany w kombinacjach gdzie jako drugi skok wykonywany jest Salchow, Half loop jest wówczas traktowany jako skok z podstawowej grupy o wartości punktowej Rittbergera.
  • Split (żabka)– zawodnik po wejściu jak do half flipa, (również half Lutza, Faling leaf), wykonuje szpagat w powietrzu i ląduje jak w wymienionych skokach, nie jest to skok obrotowy, tylko przyjęcie pewniej pozycji w locie.
  • Stag – zawodnik rozpoczyna skok jak half flipa, (również half Lutza, Faling leaf), następnie w powietrzu zgina w kolanie nogę z przodu, noga z tyłu jest wyprostowana, ląduje jak w wymienionych skokach, nie jest to skok obrotowy, tylko przyjęcie pewniej pozycji w locie.
  • Walley – zawodnik wykonuje pełny obrót rozpoczynając na prawej nodze z krawędzi tyłem wewnątrz i ląduje na tej samej nodze tyłem zewnątrz. W nowym systemie oceniania skok ten jest traktowany jako element łączący, nie jako skok.
  • Toe Walley – skok podobny do toeloopa, z tą różnicą że podczas gdy toeloop jest skakany z prawej nogi tyłem zewnątrz, toe walley jest skakany z prawej nogi tyłem wewnątrz.
  • Half Axel – zawodnik wykonuje jeden obrót (nie półtora jak w Axlu) wyskakując jak do Axla i ląduje na ząbku lewej łyżwy i natychmiast przechodzi na prawą nogę, przodem wewnątrz
  • Delayed Axel – podobny do zwykłego Axla, różnica polega na tym że zawodnik wykonuje skok z opóźnioną rotacją, po wyskoczeniu do skoku wygląda jakby zawisł w powietrzu, następnie szybko wykonuje resztę skoku.
  • Open Axel – Axel wykonany bez tradycyjnego złożenia się do skoku, z szerzej rozstawionymi ramionami, zwykle wykonywany jako pojedynczy
  • Tuck Axel – odmiana Axla w której zawodnik przyjmuje podobną pozycję jak podczas piruetu siadanego
  • Inside Axel – wykonywany w całości na jednej nodze, rozpoczynany na prawej nodze przodem wewnątrz, lądowany na prawej nodze, tyłem zewnątrz
  • One-foot Axel – łączy zasady skakania Axla i Rittbergera, zawodnik wyskakuje jak do Axla ale ląduje tyłem wewnątrz na lewej nodze
  • One-foot Salchow – odmiana Salchowa z lądowaniem na krawędzi tyłem wewnątrz
  • One-foot Lutz– odmiana Lutza z lądowaniem na krawędzi tyłem wewnątrz
  • Toeless Lutz – skok krawędziowy o przeciwnej rotacji wykonywany na lewej nodze z krawędzi tyłem zewnątrz i lądowany na prawej nodze tyłem zewnątrz
  • One-and-a-half flip (półtora obrotu) – skok z wejściem jak do flipa i lądowaniem przodem
  • One-and-a-half toe loop (półtora obrotu) – skok z wejściem jak do toeloopa i lądowaniem przodem

Kombinacje skoków

To połączenie dwóch lub więcej skoków. [skok + skok, np. 3Lz+3T] Noga, na której ląduje zawodnik po pierwszym skoku jest jednocześnie nogą z której wybija się do następnego skoku. Zwykle drugi i kolejny skok w kombinacji to toeloop lub Rittberger, ponieważ rozpoczynane jadąc tyłem na prawej nodze (lewej u prawoskrętnych) z tylnej zewnętrznej krawędzi, czyli dokładnie tak jak się ląduje wszystkie skoki. Przy wykonywaniu kombinacji z Salchowem lub flipem zawodnik musi wykonać pojedynczy skok spoza podstawowej grupy: Euler (half loop), który łączy pozostałe skoki i jest traktowany jako skok z podstawowej grupy o wartości punktowej Rittbergera.

Sekwencje skoków

To skoki wykonywane po sobie,  połączone ze sobą różnymi skokami spoza podstawowej grupy (wyjątkiem jest half-loop). Obecnie sekwencje nie są zbyt często wykonywane z uwagi na mniejszą wartość punktową w stosunku do kombinacji.

Skróty ISU dotyczące skoków:

  • T – toeloop
  • S – salchow
  • Lo – Rittberger
  • F – flip
  • Lz – Lutz
  • A – Aksel
  • 1, 2, 3, 4 przed nazwą skoku – ilość obrotów, np. 3A – potrójny Aksel
  • 4F + 3T – kombinacja poczwórnego flipa i potrójnego toeloopa

Historia skoków

SkokIlość obrotówDataMężczyźniDataKobietyDataPary (skoki wyrzucane)
Toeloop1Lata 20. XX w.Bruce Mapes (USA)    
 2      
 31964Thomas Litz (USA)    
 41988Kurt Browning (CAN)    
Salchow11909Ulrich Salchow1920Theresa Weld (USA)  
 2Lata 20. XX wGillis Grafström (SWE)Lata 30. XX w.Cecilia Colledge (GBR)  
 31955Ronnie Robertson (USA)1961Helli Sengstschmid (AUT)  
 41998Timothy Goebel (USA)2002Miki Ando (JAP)2007Tiffany Vise / Derek Trent (USA)
Rittberger11910Werner Rittberger (GER)    
 21925Karl Schafer (AUT)    
 31952Dick Button (USA)1968Gabriele Seyfert (GER)  
 42016Yuzuru Hanyu (JAP)    
Flip11913Prawdopodobnie Bruce Mapes (USA)    
 2      
 3      Lata 50. XXw. 1961   1968Brak pewnych informacji prawdopodobnie: David Jenkins (USA)   Donald Jackson (CAN) John Misha Petkevich (USA)1981Katarina Witt (GER)  
 42016Shoma Uno (JAP)    
Lutz11913Alois Lutz (AUT)    
 2 Karl Schafer (AUT)1949Alena Vrzáňová  
 31962Donald Jackson (CAN)  1978Denise Biellmann (SUI)  
 42011Brandon Mroz (USA)    
Axel11882Axel Paulsen (NOR)Lata 20. XXw.Sonja Henie (NOR)  
 21948Dick Button (USA)1953Carol Heiss (USA)  
 31978Vern Taylor (CAN)1988Midori Ito (JPN)2006Rena Inoue/John Baldwin, Jr. (USA)
 4 Jeszcze nikt nie skoczył    
 4T+2T1991Elvis Stojko (CAN)    
 4T+3T1997Elvis Stojko (CAN)    
 4S+2T1998Timothy Goebel (USA)    
 4T+3T+2T1999Evgeni Plushenko (RUS)    
 4S+3T2002Timothy Goebel (USA)    
 4T+3T+3Lo2002Evgeni Plushenko (RUS)    
 4Lz+3T2015Boyang Jin (CHN)    
 3T+3T1980Grzegorz Filipowski (POL)    
 3Lo+3Lo1996Éric Millot (FRA)1997Tara Lipinski (USA)  
 3S+3Lo+2T  2001Irina Slutskaya (RUS)  
 3Lz+3Lo  2000Irina Slutskaya (RUS)  

Źródła:

Piruety

Uwaga, przy każdej nazwie elementu w nawiasie kwadratowym [ ] podany jest skrót jaki obowiązuje w nazewnictwie ISU, o ile został nadany. Te skróty pojawiają się w każdych protokołach z zawodów. Pełna lista elementów i ich skrótów znajduje się w tabelach wartości.

Piruet to element, w którym zawodnik osadzony w jednym punkcie na lodzie, wykonuje obroty utrzymując jedną lub więcej określonych pozycji ciała. Dobrze wykonany piruet to stabilna, nie chwiejąca się pozycja łyżwiarza, a łyżwa nie „wędruje” po lodzie, tylko pozostaje w jednym miejscu. Zawodnicy muszą wykonać odpowiednią ilość obrotów, aby piruet został uznany. Piruety są wykonywane solo, w sekwencjach, kombinacjach, a także w parach. Tak jak w przypadku skoków, większość łyżwiarzy kręci piruety w kierunku przeciwnym do obrotów wskazówek zegara.

Klasyfikacja piruetów:

Ze względu na kierunek obrotów:

  • Piruet w przód – dla lewonożnych (czyli większości) to piruet wykonywany na lewej nodze, dla prawonożnych na prawej nodze.
  • Piruet w tył – dla lewonożnych to piruet na prawej nodze, dla prawonożnych na lewej nodze. Piruety w tył są trudniejsze do wykonania,

Nie chodzi tu o, to w którą stronę są kręcone obroty. Czynnikiem decydującym jest to, na której nodze są kręcone obroty. Tak jak w przypadku skoków, tak piruety większość łyżwiarzy kręci obroty w lewo, przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.

Ze względu na pozycję, trzy podstawowe pozycje:

Piruet stany (ang. upright spin) [USp] – to najprostszy z piruetów, zawodnik utrzymuje pionową pozycję podczas kręcenia obrotów, z nogą wolną uniesioną nad lodem. Odmiany:

  • piruet stany na dwóch nogach (ang. basic two-foot spin) – to podstawowa odmiana, której uczą się początkujący łyżwiarze, zawodnik wykonuje obroty mając obie nogi na lodzie.
  • piruet stany na jednej nodze (ang. basic one-foot spin) – zawodnik kręci obroty mając jedną nogę uniesioną nad lodem
  • Scratch spin – zawodnik kręci obroty na  jednej nodze, ale po jednym lub więcej obrotów zawodnik przenosi wolną nogę do przodu, krzyżuje ją z nogą pracującą i opiera na łyżwie nogi kręcącej obroty. Taka pozycja połączona ze zbliżeniem rąk do tułowia sprawia że zawodnik jest w stanie kręcić bardzo szybkie obroty. Obroty w tym piruecie są kręcone na lewej nodze, jeśli zawodnik kręci obroty na nodze prawej wówczas piruet nosi nazwę back scratch spin.
  • Piruet ze skrzyżowanymi nogami (ang. crossfoot spin) – zawodnik kręci obroty na dwóch nogach, lewa noga jest skrzyżowana z przodu z nogą prawą, palce nóg są skierowane do siebie, a pięty od siebie.
  • piruet z odchyleniem tułowia (ang. layback spin) [LSp] – to piruet w którym zawodnik (najczęściej płci żeńskiej) kręcąc obroty na jednej nodze, odchyla górną część ciała od prostej w trakcie kręcenia piruetu. W tym wariancie zawodnicy mogą odchylać się do tyłu lub do boku, mają również wiele możliwości ułożenia rąk i nóg, mogą złapać jedną lub dwiema rękami łyżwę nogi wolnej (taki piruet nazywa się z ang. Haircutter spin).
  • piruet w pozycji Biellmann – od nazwiska Szwajcarki Denise Biellmann, która spopularyzowała wykonanie piruetu w tej pozycji – to odmiana piruetu odchylanego.  Zawodnik będąc w pozycji stojącej musi obiema rękami unosząc je do tyłu przez ramiona złapać krawędź łyżwy nogi wolnej i unieść nogę nad głowę. Piruet w takiej pozycji jest uznany jeśli but zawodnika znajdzie się wyżej niż jego głowa. Wielu łyżwiarzy nie potrafi wykonać tej pozycji. Wśród mężczyzn taki piruet wykonywali m. in. Evgeny Pluschenko, Denis Ten czy Yuzuru Hanyu.
  • Piruet w kształcie litery „I” – w tym przypadku zawodnik unosi wyprostowaną wolną nogę do przodu blisko twarzy, prawie do pozycji pionowej, tworząc literę „I” z tułowiem, noga wolna może być trzymana za łyżwę lub w kostce.
  • Piruet w kształcie litery „Y” – zawodnik unosi wysoko nogę wolną do boku tworząc literę „Y” z tułowiem, noga wolna może być trzymana za łyżwę lub w kostce.
  • Skok do piruetu stanego [FUSp] lub z odchyleniem tułowia [FLSp] – to piruet stany lub odchylany z wejściem ze skoku, rzadko wykonywany.

Piruet siadany (ang. Sit pin) [Ssp] – zawodnik praktycznie siada tak daleko jak może na jednej nodze, nogę wolną trzyma wyciągniętą do przodu. Im niżej siądzie tym lepiej. Najpopularniejsze odmiany:

  • piruet ze „złamaną nogą” (ang. broken leg sit spin) – zawodnik utrzymuje pozycje piruetu siadanego, ale noga wolna jest zgięta, tak że sprawia wrażenie złamanej.
  • Skok do piruetu siadanego (ang. flying sit spin) [FSsp] – to piruet siadany z wejściem ze skoku. Zawodnik wyskakuje w górę przyjmując pozycję piruetu siadanego w powietrzu.
  • Death drop spin – to również piruet siadany z wejściem ze skoku, z tym że w tej odmianie zawodnik wykonuje skok jak do piruetu w pozycji wagi, przez moment jest w pozycji niemal równoległej do tafli lodu, ląduje i przyjmuje pozycję do piruetu siadanego.
  • Piruet w pozycji korkociągu (ang. corkscrew sit spin) – w tym piruecie zawodnik krzyżuje nogę wolną za nogą pracującą.

Piruet w pozycji wagi (ang. camel spin) [Csp] – zawodnik układa ciało na kształt litery T, tzn., że noga wolna i tułów tworzą linię prostą, równoległą do tafli lodowiska, noga pracująca natomiast jest prostopadła do linii ciała. Noga wolna powinna pozostać wyprostowana. Odmiany:

  • Piruet w pozycji „pączka” (ang. doughnut spin) – można go nazwać piruetem Biellmann w pozycji horyzontalnej, zawodnik zgina nogę wolną, łapie krawędź łyżwy nogi wolnej jedną lub obiema rękami ,jednocześnie wyginając tułów przyjmuje kształt koła
  • Piruet w pozycji „wiatraka” (ang. Illusion spin) – zawodnik przyjuje pozycję jak w podstawowym piruecie w pozycji wagi, ale w tej odmianie tułów zawodnika wraz z nogą wolną na przemian się unosi i opada w trakcie wykonywania obrotów
  • Skok do piruetu w pozycji wagi (ang. flying camel spin) [FCsp] – to piruet siadany z wejściem ze skoku, zawodnik rozpoczyna tak jakby chciał skakać Aksla, a więc z krawędzi przodem zewnątrz, przez moment przyjmuje w powietrzu pozycję równoległą do tafli lodu i ląduje przyjmując pozycję wagi.

Piruety mogą być wykonywane na różne sposoby: wejście do piruetu może być przodem lub tyłem, zawodnik może przyjąć dowolną pozycję, każdy z powyższych piruetów może być wykonywany na lewej lub na prawej nodze, w trakcie wykonywania piruetu zawodnik może zmienić krawędź. Poza tym zawodnik może wykonać:

  • Piruet w jednej pozycji bez zmiany nogi
  • Piruet w jednej pozycji ze zmianą nogi
  • Kombinacja piruetów bez zmiany nogi
  • Kombinacja piruetów ze zmianą nogi

W regulaminie jako podstawowe pozycje piruetów wymienione są: piruet  odchylany, siadany i w pozycji wagi. Minimalna liczba obrotów wymaganych dla każdej pozycji piruetu to dwa (2). Jeśli ten wymóg nie zostanie spełniony, dana pozycja piruetu nie zostanie zaliczona. Piruet z dwoma obrotami, ale bez podstawowej pozycji nie otrzyma poziomu ani wartości punktowej.

W przypadku każdego piruetu zmiana krawędzi zostanie zaliczona jeśli zmiana zostanie dokonana w pozycji podstawowej. Zmiana nogi w każdym piruecie musi być poprzedzona wykonaniem wybranej pozycji piruetu z minimum trzema obrotami.

Jeśli zawodnik upadnie w trakcie wejścia do piruetu, wówczas dozwolone jest wykonanie piruetu jako wypełnienie czasu programu, ale piruet ten nie będzie liczony jako element programu.

Kombinacja piruetów [CoSp]: musi zawierać minimum dwie (2) podstawowe pozycje, każda pozycja musi mieć minimum dwa (2) obroty. Aby kombinacja piruetów otrzymała pełną wartość zawodnik musi zawrzeć w niej wszystkie trzy podstawowe pozycje. Liczba obrotów w pozycjach które nie są podstawowe jest liczona do łącznej liczby obrotów. Zmiana pozycji na nie podstawową nie jest uważane za zmianę pozycji. Zmiana nogi może być wykonana w postaci przejścia lub skoku do piruetu. Zmiana nogi i zmiana pozycji mogą być wykonane w tym samym czasie lub osobno.

W przypadku piruetu w jednej pozycji i w przypadku skoku do piruetu (piruet rozpoczęty skokiem, bez zmiany nogi i pozycji) dozwolone są pozycje które nie są bazowe. Liczone są do łącznej liczby obrotów, ale nie mają znaczenia dla cech poziomu. W powyższych piruetach końcowa pozycja w wyproście nie jest liczona jako kolejna pozycja, o ile nie występuje zmiana krawędzi lub wykonanie dodatkowych odmian pozycji.

Skróty ISU dotyczące piruetów:      

USpPiruet stany
LSpPiruet z odchyleniem tułowia
CSpPiruet w pozycji wagi
SSpPiruet siadany
FUSpSkok do piruetu stanego
FLSpSkok do piruetu z odchyleniem tułowia
FCSpSkok do piruetu w pozycji wagi
FSSpSkok do piruetu siadanego
CUSpPiruet stany ze zmianą nogi
CLSpPiruet z odchyleniem tułowia ze zmianą nogi
CCSpPiruet w pozycji wagi ze zmianą nogi
CSSpPiruet siadany ze zmianą nogi
FCUSpSkok do piruetu stanego ze zmianą nogi
FCLSpSkok do piruetu z odchyleniem tułowia ze zmianą nogi
FCCSpSkok do piruetu w pozycji wagi ze zmianą nogi
FCSSpSkok do piruetu siadanego ze zmianą nogi
CoSpKombinacja piruetów
CCoSpKombinacja piruetów ze zmianą nogi
FCoSpSkok do kombinacji piruetów
FCCoSpSkok do kombinacji piruetów ze zmianą nogi

Źródła:

Sekwencje kroków, spirale i inne elementy

Uwaga, przy każdej nazwie elementu w nawiasie kwadratowym [ ] podany jest skrót jaki obowiązuje w nazewnictwie ISU, o ile został nadany. Te skróty pojawiają się w każdych protokołach z zawodów. Pełna lista elementów i ich skrótów znajduje się w tabelach wartości.

Sekwencja kroków 

Sekwencja kroków [StSq] to kombinacja małych kroczków, obrotów, podskoków, zmian krawędzi i ruchów przestrzennych wykonywanych według określonego rysunku na lodzie. Sekwencje mogą być wykonywane po linii prostej, po kole, lub po serpentynie (w kształcie litery „S”).

Wśród kroków mogą być wykonywane wszystkie obroty, wykonywane na jednej lub obu nogach opisane wcześniej w zakładce Kroki.

Każda sekwencja kroków powinna być wykonana zgodnie z charakterem muzyki, krótkie zatrzymania zgodne z muzyką są dozwolone. Sekwencje kroków muszą w pełni wykorzystywać powierzchnię lodowiska.

Ruchy przestrzenne (elementy łączące)

Spirale – najczęściej wykonywane przez kobiety.  Podczas wykonywania spirali zawodnik jedzie na jednej nodze, nogę wolną natomiast unosi do góry, przynajmniej do poziomu bioder, głowa jest uniesiona w górę, zawodnik nie patrzy w dół. Im wyżej podniesie nogę wolną tym lepiej. Ciało tworzy coś na kształt litery „Y”. Najlepsi łyżwiarze prowadzą nogę wolną prawie pionowo. (Piękne spirale wykonywała Sasha Cohen).

Spirale mogą być wykonywane przodem lub tyłem, na lewej lub prawej nodze i krawędzi wewnątrz lub zewnątrz. Tak też są opisywane (spirale przodem wewnątrz, tyłem zewnątrz itp.). Spirala na krawędzi wewnętrznej zazwyczaj jest trudniejsza. Spirale można tez opisywać przez pozycję nogi wolnej (z przodu, z tyłu, z boku)

Do sezonu 2012/2013 spirale były elementem obowiązkowym programu solistek i par sportowych, zawodnicy musieli wówczas wykonać tzw. Sekwencję spiral, a więc serię przynajmniej 3 pozycji spiral, z których każda musiała być utrzymana przez co najmniej 3 sekundy, a tylko 3 pierwsze pozycje były liczone dla celów nadania poziomu wykonania.

Obecnie spirale są częścią Sekwencji Choreograficznej.

Mondo (ang. Spread Eagle) – to ruch, w którym zawodnik układa nogi na kształt litery V, a łyżwy są rozstawione palcami na zewnątrz tak, że tworzą linię prostą. Figura ta może być wykonywana na krawędzi zewnętrznej (zawodnik odchyla się do tyłu) lub wewnętrznej (pochyla się do przodu)

Ina Bauer – ten element jest w pewnym sensie podobny do monda, ale ślad łyżew nie tworzy tu jednej linii, chociaż nadal są one równolegle ułożone. Łyżwa pozostająca z tyłu jest zawsze na krawędzi wewnętrznej. Łyżwa z przodu może być na obu krawędziach. Czasami zawodnik wygina plecy do tyłu utrudniając jeszcze pozycję.

Wypad (ang. Lunge) – zawodnik zgina jedną nogę w kolanie, a nogę wolną „ciągnie” za sobą wyprostowaną. Element ten może być wykonywany na obu nogach, do przodu i do tyłu. Przy pozycji do tyłu musi jednak uważać aby ostrze łyżwy nie dotknęło tafli lodu.

Pistolet (ang. Shoot the Duck) – ta pozycja wygląda podobnie jak piruet siadany. Różnica jest taka że w piruecie zawodnik kręci obroty, a w Shoot-the-Duck ślizga się do przodu lub do tyłu, na krawędzi wewnętrznej lub zewnętrznej. Noga znajdująca się na lodzie jest zgięta, a noga wolna jest wyprostowana do przodu.

Sekwencja choreograficzna [ChSq] to nowy element wprowadzony od sezonu 2012/2013 – zastąpił choreograficzną sekwencję kroków u solistów i choreograficzną sekwencję spiral u solistek. . Sekwencja składa się z różnych kroków, obrotów, podskoków, spiral, mond, wypadów, dowolnych skoków maksymalnie podwójnych, ruchów obrotowych itp Sekwencja choreograficzna dla solistek musi zawierać co najmniej jedną spiralę o dowolnej długości. Rysunek nie jest ograniczony, ale sekwencja musi być wykonana przy pełnym wykorzystaniu powierzchni tafli. Sekwencja choreograficzna może być wykonana przed lub po sekwencji kroków. Sekwencja ta ma stałą  wartość bazową (nie ma poziomów) i będzie oceniana przez sędziów tylko w GOE.

Żródła:

Elementy niedozwolone podczas wykonywania programów

Elementy niedozwolone podczas wykonywania programów:

  • Salta
  • Podnoszenia z błędnym trzymaniem
  • Podnoszenia z więcej niż 3 ½ obrotu wykonywanego przez partnera
  • Elementy obrotowe w których partner „wymachuje” partnerką w powietrzu trzymając ją za rękę lub nogę
  • Podnoszenia podobne do podnoszeń twistowych lub elementy obrotowe, podczas których partnerka zostaje obrócona a jej łyżwa nogi znajdującej się na lodzie odrywa się od lodu.
  • Skoki jednego z partnerów w kierunku drugiego partnera
  • Leżenie lub klęczenie obiema nogami na lodzie

Źródło: ISU, Regulamin 2016

Elementy obowiązkowe 2017/2018

Program krótki solistów i solistek

Jeśli w miejsce planowanego elementu zostanie wykonany element dodatkowy lub element nie spełniający wymagań postawionych w regulaminie programu krótkiego, zostanie on uznany za niezgodny z regulaminem i nie otrzyma wartości punktowej. Natomiast będzie zajmował miejsce pierwotnie planowanego elementu (jednego z siedmiu (7) obowiązkowych) – np. jeśli po krokach solistka wykona skok podwójny, zamiast wymaganego potrójnego.

Dodatkowe elementy, elementy spoza wymaganej listy takie jak skoki, piruety, kroki i powtórzenia nieudanych elementów, nie będą uznane i nie będą liczone do oceny.

Program krótki solistów

  1. jeden (1) podwójny lub potrójny skok Axel
  2. jeden (1) skok potrójny lub poczwórny bezpośrednio po krokach łączących lub po innych porównywalnych ruchach jazdy dowolnej
  3. jedna (1) kombinacja skoków składająca się ze skoku potrójnego i podwójnego, z dwóch skoków potrójnych albo skoku poczwórnego ze skokiem potrójnym lub podwójnym
  4. jeden (1) skok do piruetu
  5. jeden (1) piruet w pozycji wagi lub piruet siadany z tylko jedną zmianą nogi
  6. jedna (1) kombinacja piruetów z tylko jedną zmianą nogi
  7. jedna (1) sekwencja kroków w pełni wykorzystująca powierzchnię tafli lodu (dowolna: po prostej, po kole lub po serpentynie, może zawierać skoki spoza listy)

Program krótki solistek

  1. jeden (1) podwójny lub potrójny Axel
  2. jeden (1) skok potrójny wykonany bezpośrednio po krokach łączących lub innych porównywalnych ruchach jazdy dowolnej
  3. jedna (1) kombinacja skoków składająca się ze skoku potrójnego i podwójnego lub dwóch skoków potrójnych
  4. jeden (1) skok do piruetu
  5. jeden (1) piruet z odchylonym tułowiem do tyłu lub do boku lub jeden (1) piruet w pozycji wagi lub piruet siadany bez zmiany nogi
  6. jedna (1) kombinacja piruetów z tylko jedną zmianą nogi
  7. jedna (1) sekwencja kroków w pełni wykorzystująca powierzchnię tafli lodu (dowolna: po prostej, po kole lub po serpentynie, może zawierać skoki spoza listy)

Uwagi dodatkowe:

Skoki

  • Punkt 2.: w przypadku solistów dozwolony jest każdy potrójny lub poczwórny skok. Jeśli skok poczwórny był wykonany w kombinacji (punkt 3.), dozwolony jest inny skok poczwórny.
  • W przypadku solistów i solistek jeśli w programie zostanie wykonany potrójny Axel (punkt 1.), nie może być powtórzony ani jako skok solo ani w kombinacji.
  • W przypadku solistek dozwolony jest każdy skok potrójny.
  • Mond, spirala oraz elementy dozwolone w programie dowolnym nie będą uznane jako element łączący dla skoku po krokach.
  • Punkt 3.: W przypadku solistów kombinacje skoków mogą składać się z tych samych lub różnych skoków poczwórnych, potrójnych lub podwójnych.
  • Jeśli skok poczwórny jest wykonywany jako skok po krokach łączących (punkt 2.), wówczas inny skok poczwórny może być elementem kombinacji.
  • W przypadku solistek kombinacja skoków może składać się z tych samych lub różnych skoków potrójnych lub podwójnych, jednak skoki te muszą być różne od skoku wykonywanego po krokach.
  • Jeśli ten sam skok jest wykonany dwukrotnie: solo i jako część kombinacji, wówczas drugie wykonanie nie będzie liczone do punktacji ( jeśli powtórzenie występuje w kombinacji, tylko ten skok, który jest niezgodny z wymogami nie będzie liczony do punktacji.

Piruety

  • Piruet w jednej pozycji i kombinacja piruetów: jeśli zawodnik nie wykona pozycji piruetu o co najmniej 3 obrotach przed lub/i po zmianie nogi, wówczas piruet nie zostaje zaliczony i nie otrzymuje żadnej wartości.
  • Poza skokami do piruetów (piruetami gdzie wymagany jest skok do piruetu), zawodnicy nie mogą rozpoczynać piruetu skokiem.
  • Punkt 4.: Skok do piruetu: dozwolona jest każda pozycja poza tą, która jest wykorzystana w piruecie w jednej pozycji.
  • Wymagane jest minimum 8 obrotów w pozycji bazowej którą zawodnik przyjmuje po wykonaniu skoku do piruetu. Wymagane 8 obrotów mogą być wykonane w różnych wariantach pozycji bazowej.
  • Punkt 5.: Soliści,  piruet z jedną pozycją – zawodnik musi wybrać piruet w pozycji wagi lub siadany ale pozycja musi być różna od pozycji lądowania po skoku do piruetu. Piruet może mieć tylko jedną zmianę nogi, wykonanej w formie przejścia  (ang. Step over) lub skoku z minimum 6 obrotami na każdej nodze.
  • Punkt 5.: Solistki, piruet z odchyleniem tułowia – każda odmiana jest dowolna o ile podstawowe odchylenie do tyłu lub do boku jest utrzymane przez minimum 8 obrotów bez wyprostowania. Po wymaganych 8 obrotach możliwe jest wykonanie pozycji Biellmann. Zmiana nogi nie jest dozwolona.
  • Solistki – każda odmiana wybranej pozycji może być wykonana, wymagane jest minimum 8 obrotów w tej pozycji.
  • Soliści i solistki: jeśli  pozycja przyjęta po skoku do piruetu jest taka sama jak w piruecie z jedną pozycją wówczas piruet wykonywany jako ostatni z tych dwóch piruetów nie będzie liczony do punktacji.
  • Punkt 6.: Kombinacja piruetów: musi być wykonana z tylko jedną zmianą nogi i zawierać nie mniej niż 6 obrotów na każdej nodze. Zmiana nogi może nastąpić poprzez przejście (ang. Step over) lub skok. Zmiana nogi i zmiana pozycji może nastąpić w tym samym momencie lub osobno.

Sekwencje kroków

Sekwencje kroków mogą zawierać dowolny ze skoków spoza listy.

Program dowolny solistów i solistek

Uwagi ogólne:

  • Wszystkie wykonywane elementy powinny być połączone ze sobą poprzez kroki łączące różnego rodzaju oraz inne porównywalne elementy jazdy dowolnej podczas jazdy w pełni wykorzystującej całą taflę lodowiska. Przekładanki w przód lub w tył nie są uznawane za kroki łączące.
  • Każdy  dodatkowy element lub elementy wykraczające poza ilości określone w regulaminie nie będą liczone do punktacji
  • Tylko pierwsza próba wykonania elementu (lub dozwolona ilość prób) będzie brana pod uwagę.

Program dowolny solistów:

Dobrze wyważony program dowolny u mężczyzn musi zawierać:

  • maksymalnie osiem (8) elementów skokowych; wśród nich musi być Axel (Axel podwójny nie może być wykonany więcej niż dwa razy),
  • maksymalnie trzy (3) piruety; wśród nich musi być kombinacja piruetów, skok do piruetu lub piruet rozpoczynający się skokiem i piruet bez zmiany pozycji,
  • maksymalnie jedna (1) sekwencja kroków (dowolna: po prostej, po kole lub po serpentynie, może zawierać skoki spoza listy),
  • maksymalnie jedna (1) sekwencja choreograficzna.

Program dowolny solistek:

Dobrze wyważony program dowolny u kobiet musi zawierać:

  • maksymalnie siedem (7) elementów skokowych; wśród nich musi być Axel (Axel podwójny nie może być wykonany więcej niż dwa razy),
  • maksymalnie trzy (3) piruety; wśród nich musi być kombinacja piruetów, skok do piruetu lub piruet rozpoczynający się skokiem i piruet bez zmiany pozycji,
  • maksymalnie jedna (1) sekwencja kroków (dowolna: po prostej, po kole lub po serpentynie, może zawierać skoki spoza listy),
  • maksymalnie jedna (1) sekwencja choreograficzna (musi zawierać przynajmniej jedną spiralę).

Uwaga: Od sezonu 2018/2019 program dowolny kobiet i mężczyzn będzie mógł zawierać maksymalnie 7 elementów skokowych

Uwagi dodatkowe:

Skoki

  • Skoki mogą składać się z dowolnej liczby obrotów
  • Żaden ze skoków podwójnych, łącznie z Akslem nie może być powtórzony więcej niż 2 razy (zarówno jako skok pojedynczy jak i w kombinacji czy sekwencji skoków).
  • Wśród zaplanowanych skoków potrójnych i poczwórnych tylko 2 mogą być wykonane dwukrotnie. Jeśli przynajmniej jedno z tych skoków jest w kombinacji lub sekwencji, oba skoki są oceniane tak jak zwykle. Jeśli oba wykonania dotyczą potrójnego lub poczwórnego skoku solo, drugi z tych skoków otrzyma tylko 70% wartości bazowej.
  • Nie jest dozwolone wykonanie więcej niż dwóch tych samych skoków potrójnych lub poczwórnych.
  • W programie dowolnym solistów i solistek mogą się znajdować maksymalnie trzy (3) kombinacje lub sekwencje skoków. Jedna z kombinacji może zawierać do trzech (3) skoków, pozostałe dwie – do dwóch (2) skoków.

Piruety

Każdy piruet w programie musi być wykonany w innej pozycji bazowej. Piruety muszą mieć wymaganą minimalną ilość obrotów – 6 obrotów dla piruetu w jednej pozycji i piruetu rozpoczętego skokiem do piruetu, oraz 10 obrotów dla kombinacji piruetów.

Sekwencje kroków

Zawodnicy mają pełną dowolność w wyborze rodzaju sekwencji kroków jakie zamierzają wykonać w programie. Sekwencje mogą również zawierać skoki. Sekwencja kroków musi jednak w pełni wykorzystywać taflę lodowiska.

Źródło: ISU, Regulamin 2016

X