Soliści i pary sportowe: poziomy trudności

Zawartość

Poziomy trudności dla solistów, solistek 

Poziomy trudności oraz wskazówki do przyznawania Oceny Jakości Wykonania (GOE) aktualizacja na sezon 2026/2027 – Komunikat ISU nr 2788

Tekst oznaczony kursywą i podkreśleniem oznacza zawsze zmiany wprowadzone w przepisach w stosunku do poprzednich wytycznych.

Wymagana liczba cech:

  • jedna dla poziomu 1,
  • dwie dla poziomu 2,
  • trzy dla poziomu 3,
  • cztery dla poziomu 4

Sekwencje kroków – cechy poziomów trudności

Aby uzyskać poziom podstawowy, należy wykonać co najmniej 2 trudne obroty i kroki na czystych krawędziach.

Twizzle musi mieć co najmniej dwa obroty żeby został zaliczony

  1. Minimalna różnorodność (Poziom 1), prosta różnorodność (Poziom 2), różnorodność (Poziom 3), złożoność (Poziom 4) trudnych obrotów i kroków przez całą sekwencję (obowiązkowe).
    1. Minimalna różnorodność: sekwencja zawiera co najmniej pięć trudnych obrotów i kroków, żaden z tych typów nie może być liczony więcej niż dwa razy.
    2. Prosta różnorodność: sekwencja zawiera co najmniej siedem trudnych obrotów i kroków, żaden z tych typów nie może być liczony więcej niż dwa razy.
    3. Różnorodność: sekwencja zawiera co najmniej dziewięć trudnych obrotów i kroków, żaden z tych typów nie może być liczony więcej niż dwa razy.
    4. Złożoność: sekwencja zawiera co najmniej jedenaście trudnych obrotów i kroków, żaden z tych typów nie może być liczony więcej niż dwa razy.
  2. Obroty w każdym kierunku (lewo i prawo) z pełną rotacją ciała, pokrywające przynajmniej 1/3 całego rysunku sekwencji dla każdego kierunku rotacji.
  3. Zastosowanie ruchów ciała przez co najmniej 1/3 rysunku sekwencji.
    1. Zastosowanie ruchów ciała oznacza wyraźne użycie na co najmniej 1/3 całego rysunku sekwencji ruchów ramion, głowy, tułowia, bioder i nóg mających wpływ na równowagę głównej osi ciała.
  4. Dwie różne kombinacje trzech trudnych obrotów na różnych nogach, płynnym ruchem w trakcie sekwencji. Tylko jeden trudny obrót może być powtórzony w dwóch kombinacjach. Tylko pierwsza podjęta próba wykonania kombinacji na każdej nodze będzie liczona.
    1. Dwie różne kombinacje trudnych zwrotów są uznawane za takie same jeśli składają się z tych samych obrotów wykonanych w tej samej kolejności, na tej samej krawędzi i na tej samej nodze.
    2. Przykład poprawnej kombinacji obrotów:
      1. Pierwsza kombinacja: trójka odwrotna (ang. bracket), zwrot odwrotny (ang. counter), pętla (ang. loop). Druga kombinacja: zwrot (ang. rocker) , zwrot odwrotny (ang. counter), twizzle. W tym przykładzie powtarzany jest tylko zwrot odwrotny.
    3. Przykład nieprawidłowej kombinacji obrotów:
      1. Pierwsza kombinacja: zwrot (ang. rocker), zwrot odwrotny (ang. counter), twizzle. Druga kombinacja: trójka odwrotna (ang. bracket), zwrot odwrotny (ang. counter), twizzle. W tym przykładzie powtarzane są dwa różne obroty (zwrot odwrotny i twizzle), a pętla nie jest w ogóle używana.
  5. Ruchy ciała zawarte w kombinacji trzech trudnych obrotów.
    1. Zawodnik musi wykonać dwa ruchy w jednej kombinacji trzech  trudnych obrotów, które wpływają na równowagę korpusu ciała. Wszelkie ruchy ramion i/lub głowy i/lub tułowia i/lub bioder i/lub nóg są liczone. Te dwa ruchy nie mogą być wykonywane na tej samej krzywej obrotu.
    2. Na przykład w kombinacji zwrot (ang. rocker), zwrot odwrotny (ang. counter), twizzle, oba te ruchy nie mogą być wykonane na krzywej wejściowej zwrotu. Aby uzyskać tę cechę, wszystkie obroty w kombinacji muszą być czyste.

Wszystkie piruety – cechy poziomów trudności

  1. Trudne odmiany (liczone tyle razy ile są wykonane z ograniczeniami podanym poniżej):
    1. Trudną odmianą jest ruch części ciała/nogi/ramienia/ręki/głowy, który wymaga większej siły fizycznej lub elastyczności i ma wpływ na równowagę korpusu ciała.
    2. Każda trudna odmiana musi być utrzymana przez dwa obroty, aby została zaliczona.
    3. Tylko te odmiany mogą zwiększyć poziom.
    4. Istnieje 11 kategorii trudnych odmian:
      1. Pozycja wagi: trzy kategorie w zależności od kierunku linii barków:
        1. (CF) Camel Forward: linia ramion równoległa do lodu
        2. (CS) Camel Sideways: linia ramion skręcona do pozycji pionowej
        3. (CU) Camel Upward: linia ramion skręcona bardziej niż do pozycji pionowej
      2. Pozycja siadana: trzy kategorie w zależności od pozycji nogi wolnej:
        1. (SF) Siadany do przodu: wolna noga do przodu
        2. (SS) Siadany bokiem: wolna noga bokiem
        3. (SB) Siadany tyłem: wolna noga z tyłu
      3. Pozycja odchylana: trzy kategorie w zależności od pozycji tułowia:
        1. (UF) Odchylany do przodu: tułów pochylony do przodu
        2. (USA) Odchylany pionowo prosto lub na boki: tułów prosto do góry lub na boki
        3. (UB) Odchylany Biellmann: w pozycji Biellmann
      4. Pozycja stana: (UL) 
  2. Zmiana nogi wykonana przez skok:
    1. będzie zaliczona jako cecha tylko wtedy, gdy będzie to skok do pozycji wagi lub siadanej 
  3. Skok w trakcie piruetu bez zmiany nogi:
    1. W każdym piruecie wyraźny skok rozpoczęty i wylądowany na tej samej nodze będzie zaliczony jako cecha tylko wtedy, gdy zawodnik osiągnie pozycję podstawową w ciągu pierwszych dwóch obrotów po wylądowaniu.
    2. Skok nie ma wymagań co do pozycji w powietrzu, ale musi to być wyraźny skok. Skok jest uważany za cechę poziomu tylko wtedy, gdy „wymaga znacznej siły”.
    3. Skok można wykonać nawet przed wymaganą minimalną liczbą obrotów w piruecie, aby można go było uznać za funkcję zarówno w programie krótkim, jak i dowolnym.
  4. Trudna zmiana pozycji na tej samej nodze:
    1. Zmiana z pozycji podstawowej do innej pozycji podstawowej bez ustalenia pozycji innej niż podstawowa, wymagająca znacznej siły, zręczności i kontroli oraz mająca wpływ na możliwość wykonania zmiany pozycji. Ciągły ruch musi być wykonywany przez całą zmianę. Może nie zawierać skoku w celu wykonania zmiany. Podstawowe pozycje przed i po zmianie muszą być utrzymane przez dwa obroty.
    2. Ta cecha nie jest już wymagana do uzyskania poziomu 4, jest traktowana jako normalna cecha
  5. Trudne wejście do piruetu: 
    1. Wejście jest definiowane jako przygotowanie bezpośrednio poprzedzające piruet i może obejmować początkową fazę piruetu. Trudne wejście musi mieć znaczący wpływ na równowagę, kontrolę oraz wykonanie piruetu i musi być wykonane na nodze rozpoczynającej piruet.
  6. Trudne wyjście z piruetu:
    1. Wyjście z piruetu jest definiowane jako ostatnia faza piruetu i obejmuje fazę bezpośrednio po nim.
    2. Trudne wyjście: każdy ruch lub skok, który znacznie utrudnia wyjście. Wyjście musi mieć znaczący wpływ na równowagę, kontrolę i wykonanie piruetu.
    3. W skokach do piruetu i piruetach w jednej pozycji, trudne wyjście musi zostać rozpoczęte z pozycji bazowej (nie końcowej), która musi zostać osiągnięta. W kombinacjach piruetów, trudne wyjście może zostać rozpoczęte z dowolnej pozycji.
    4. Trudne wejście i trudne wyjście to dwie różne cechy. Aby otrzymać punkty za obie cechy, muszą być one wykonane w dwóch różnych piruetach, a ruchy muszą mieć różny charakter.
  7. Wyraźna zmiana krawędzi w piruecie siadanym (tylko z tyłem wewnątrz na przodem zewnątrz), w pozycji wagi, z odchyleniem tułowia, w pozycji Biellmann lub trudnym wariancie piruetu stanego:
    1. Wyraźna zmiana krawędzi może być zaliczona jako cecha tylko wtedy, gdy występują co najmniej dwa ciągłe obroty na jednej krawędzi, po których następują co najmniej dwa ciągłe obroty na drugiej krawędzi w tej samej pozycji.
    2. Zmiana krawędzi liczy się jako cecha, która może podnieść poziom tylko raz w piruecie w programie krótkim i raz w piruecie w programie dowolnym .
  8. Piruet kręcony w obu kierunkach (zgodnie z ruchem wskazówek zegara i przeciwnie do ruchu wskazówek zegara lub odwrotnie) następujących bezpośrednio po sobie w piruecie siadanym i  w pozycji wagi lub w kombinacji obu pozycji:
    1. Wymagane są minimum trzy obroty w każdym kierunku, a pozycja przed i po zmianie kierunku musi być utrzymana przez co najmniej dwa obroty.
    2. Obrót wykonany w obu kierunkach (zgodnie z ruchem wskazówek zegara i przeciwnie do ruchu wskazówek zegara) jest traktowany jako jeden obrót.
  9. Wyraźne przyspieszenie w piruecie siadanym, w pozycji wagi, z odchyleniem tułowia, w pozycji Biellmann lub trudnym wariancie piruetu stanego (z wyjątkiem piruetu ze skrzyżowanymi nogami):
    1. Po ustaleniu pozycji w piruecie wyraźny wzrost prędkości będzie traktowany jako cecha poziomu.
    2. Nie obowiązuje jako cecha, jeżeli wzrost prędkości następuje podczas przechodzenia z jednej pozycji bazowej do innej pozycji bazowej.
  10. Co najmniej osiem obrotów bez zmiany pozycji, nogi lub krawędzi (piruet w pozycji wagi, z odchyleniem tułowia, trudna odmiana dowolnej bazowej pozycji lub tylko w kombinacji – w pozycji, która nie jest podstawowa:
    1. liczy się jako cecha tylko raz na program, w pierwszym piruecie w którym zostanie pomyślnie wykonywana
  11. Trudna odmiana skoku do piruetu: 
    1. może być uznana jako cecha poziomu, gdy skok jest wyraźnie widoczny i pozycja w locie jest naprawdę trudna. Zamierzona pozycja podstawowa musi zostać osiągnięta w ciągu pierwszych dwóch obrotów po wylądowaniu.
    2. Trudny skok do piruetu siadanego może obejmować, ale nie ogranicza się do: pełna pozycja siedząca w powietrzu (z pełną kontrolą wysokości i ruchu) lub otwarta pozycja motyla w powietrzu, przyjmowanie pozycji siedzącej natychmiast po wylądowaniu;
    3. Trudny skok do piruetu w pozycji wagi może obejmować, ale nie ogranicza się do: wyraźna pozycja motyla lub prawie pozycja prawie szpagatu w powietrzu. Zwykłe wejście do skoku w pozycji wagi nie blokuje możliwości zaliczenia trudnego skoku do piruetu jako cechy.
  12. Trudna cecha powiązana z trzymaniem płozy:
    1. użycie płozy w sposób mający istotny wpływ na równowagę, kontrolę i wykonanie rotacji. Funkcję tę należy wykonać w piruecie w pozycji wagi, siadanym, z odchyleniem tułowia, w pozycji Biellmann lub trudnym wariancie piruetu stanego. Pozycja musi być utrzymana przez cały czas trwania cechy i można ją osiągnąć na przykład poprzez obrót na pięcie lub czubku ostrza. Cecha musi być wykonana w kontrolowany sposób w trakcie trwania piruetu i kręcenie obrotów musi być kontynuowane po wykonaniu cechy na tej samej nodze. Cecha ta nie jest brana pod uwagę jako cecha trudnego wyjścia z piruetu.
  13. Wiatrak
    1. musi być wykonany trzy razy z rzędu  i może być uwzględniony w dowolnym piruecie. Każdy ruch wiatraka z rzędu musi osiągnąć pozycję bliską szpagatu (co najmniej 135 stopni).
      W przypadku wykonania podczas piruetu w jednej pozycji, obroty podczas wiatraka nie są wliczane do liczby obrotów wymaganych w pozycji bazowej. Każdy ruch wiatraka jest liczony tylko raz w programie, przy pierwszej próbie.
  14. Dodatkowa cecha dla piruetu z odchyleniem tułowia: Jedna wyraźna zmiana pozycji z odchylenia do tyłu do odchylenia do boku lub odwrotnie, co najmniej dwa obroty w każdej pozycji (liczy się również jeśli piruet z odchyleniem tułowia jest częścią innego piruetu.
  15. Dodatkowa cecha dla piruetu z odchyleniem tułowia: Pozycja Biellmann po pozycji z odchyleniem tułowia ( w programie krótkim – po ośmiu obrotach w piruecie z odchyleniem tułowia).

Cechy 2-9, 11-15 liczy się tylko raz w trakcie wykonywanego programu (pierwsza próba wykonania).

Cecha 10 liczy się tylko raz na program (w pierwszym piruecie w którym jest prawidłowo wykonana, jeśli w tym piruecie osiem obrotów jest wykonanych na obu nogach jakiekolwiek z tych wykonań będzie oceniane korzystnie dla zawodnika).

Każda z kategorii trudnych odmian podstawowych pozycji liczy się tylko raz na program (pierwsza próba wykonania). Trudna odmiana pozycji, która nie jest podstawowa liczy się tylko raz na program, tylko w kombinacji piruetów (pierwsza próba wykonania).

W każdym piruecie tylko dwie trudne odmiany są liczone dla cech poziomu.

W każdym piruecie ze zmianą nogi maksymalna liczba cech osiągalna na jednej nodze to dwie.

Cecha wraz z wykorzystaną pozycją:
Aby cecha została zaliczona w dowolnym piruecie, nie może być wykonywana łącznie z wykorzystaną trudną odmianą pozycji. Na przykład, trudna zmiana pozycji wykonana poprzez zmianę pozycji z pozycji siadanej na trudną pozycję wagi do przodu nie jest zaliczana, jeśli łyżwiarz ma wcześniej w tym samym programie trudną pozycję wagi do przodu w skoku do piruetu wagi.

Aby dowolny piruet otrzymał poziom 4, musi otrzymać jedną z następujących cech:

  • Trudne wyjście
  • Wyraźna zmiana krawędzi
  • Oba kierunki bezpośrednio po sobie w piruecie siadanym, w pozycji wagi, z odchyleniem tyłowia i trudnej odmianie pozycji stanej
  • Wyraźny wzrost prędkości
  • Trudna odmiana skoku do piruetu
  • Wiatrak

Oznaczenie „V” w piruetach

    1. Wymagany jest wyraźnie widoczny skok do piruetu (bez zmiany nogi i tylko w jednej pozycji) w programie krótkim i dowolnym. Znak „V” przy nazwie elementu wskazuje że ten wymóg nie został spełniony (np. FCSp1V – piruet w pozycji wagi, poziom 1, niewyraźny skok do piruetu). 
    2. Wartości bazowe kombinacji piruetów z tylko dwiema podstawowymi pozycjami (z co najmniej dwoma obrotami każda) również mają oznaczenie V tabeli SOV.
    3. Wszystkie piruety ze zmianą nogi muszą mieć trzy obroty na każdej nodze. W programie krótkim, jeśli ten warunek nie jest spełniony, piruet otrzyma „Brak wartości”. W programie dowolnym znak „V” oznacza, że ten wymóg nie jest spełniony. Podstawowe wartości piruetów ze znakiem „V” są wymienione w tabeli SOV.
    4. Piruet w jednej pozycji ze zmianą nogi musi mieć dwa obroty w podstawowej pozycji na każdej nodze. W programie krótkim, jeśli ten warunek nie jest spełniony, piruet otrzyma „Brak wartości”. W programie dowolnym znak „V” oznacza, że ten wymóg nie jest spełniony. Podstawowe wartości piruetów ze znakiem „V” są wymienione w tabeli SOV.

Elementy choreograficzne

Piruet choreograficzny

Pozycje w obrocie choreograficznym nie będą brane pod uwagę jako wykorzystane w pozostałych piruetach programu.

Sekwencja choreograficzna

Panel Techniczny identyfikuje sekwencję choreograficzną, która rozpoczyna się pierwszym ruchem choreograficznym i kończy ostatnim ruchem choreograficznym

Poziomy trudności dla par sportowych 

Liczba cech: jedna (1) dla poziomu 1, dwie (2) dla poziomu 2, trzy (3) dla poziomu 3, cztery (4) dla poziomu 4

Podnoszenia twistowe

  1. Partnerka w pozycji żabki:
    1. obie nogi co najmniej 45° od osi ciała oraz nogi partnerki wyprostowane lub prawie wyprostowane.
  2. Złapanie partnerki w pasie bez dotknięcia przez partnerkę ręką / rękami / ramieniem / ramionami / jakąkolwiek częścią górnej partii ciała partnera.
    1. Cecha jest przyznawana, gdy:
      1. obie ręce partnera znajdują się na pasie partnerki, po obu bokach (chwytanie partnerki jedną lub obiema rękami za jakąkolwiek inną część ciała jest inną pozycją chwytu, żadna cecha nie jest przyznana, jeśli nie ma odpowiedniego chwytu) oraz
      2. partnerka nie dotyka partnera w żadnym momencie fazy lądowania żadną częścią ramienia lub górnej części ciała.
    2. Kiedy partnerka opadnie na partnera (ciało partnerki jest podtrzymywane przez ciało partnera, zanim jej ostrza łyżew dotkną lodu) lub nawet po prostu dotknie partnera podczas lądowania, cecha poziomu nie zostanie przyznana, nawet jeśli trzyma rękę (ręce) /ramię z dala od partnera.
  3. Pozycja partnerki w powietrzu z ramieniem / ramionami nad głową (minimum jeden pełny obrót).
  4. Trudne wejście do podnoszenia: obroty, kroki, ruchy, małe podnoszenia bezpośrednio poprzedzające start i wykonywane w sposób ciągły lub trudne wyjście:
    1. Cecha wyjścia może zostać wykonana przed postawieniem lub niezwłocznie po postawieniu partnerki na lodzie
  5. Ramiona partnera w pozycji bocznej, wyprostowane lub prawie wyprostowane osiągające co najmniej poziom ramion po wypuszczeniu partnerki

Podnoszenia

  1. Trudna odmiana wejścia i  trudna odmiana zejścia z podnoszenia:
    1. Wejście proste — obejmuje między innymi zmianę trzymania za rękę na wznoszącej wejścia,
    2. Wejście trudne – obejmuje między innymi: wyjście z salta, podnoszenie taneczne przechodzące bezpośrednio do podnoszenia parowego bez dotykania przez partnerkę lodu między dwoma podnoszeniami, wejście do jedną ręką, mondo, Ina-Bauer, spirale wykonane przez jednego lub oboje partnerów jako wejście po krzywej, w przypadku podnoszeń z grupy 5RLi (lassowe z wejścia odwrotnego) ręka partnerki musi znajdować się za plecami (nie między nogami) i kiedy oboje partnerzy jadą do przodu, jest to uważane za trudną odmianę wejścia. Wejście musi być wykonane przed pełnym wyprostem ramion.
    3. Wejście akslowe wewnątrz nie jest już cechą w podnoszeniach 5ALi lub 5SLi.
    4. Wyjście proste – zmiana trzymania przy zejściu z podnoszenia, lądowanie na drugą nogę nie jest automatycznie uważane za prostą odmianę lądowania.
    5. Wyjście trudne – Odmiany trudnego wyjścia, obejmują między innymi: salta, zmiany trzymania, pozycji partnera i/lub kierunku lądowania, lądowanie w trzymaniu jedną ręką, pozycja monda podczas zejścia (ta pozycja partnera jest liczona jako trudna odmiana lądowania tylko wtedy, gdy mondo jest wystarczająco długie: od momentu, gdy partner zaczyna zginać ramiona, do momentu postawienia partnerki na lodzie).
  2. Jedna zmiana trzymania i/lub pozycji partnerki (1 obrót partnera przed i po zmianie, liczy się podwójnie jeśli jest powtórzone):
    1. Zmiana trzymania wymaga jednego pełnego obrotu przed i po tej zmianie.
    2. Zmiana trzymania oznacza, że ręce partnera zmieniają się z trzymania jednej grupy podnoszenia na trzymanie innej grupy podnoszenia.
    3. Jeśli partner zmieni trzymanie na mniej niż jeden obrót, nie jest to uważane za zmianę trzymania. Jednak zmiana z trzymania prawą ręką na trzymanie lewą lub odwrotnie z co najmniej jednym obrotem w każdym z tych trzymań jest uważana za zmianę trzymania.
    4. Aby uniknąć dwukrotnego liczenia jednej cechy, przejście z trzymania dwiema rękami do trzymania jedną ręką lub odwrotnie nie jest wliczane do liczby zmian trzymania.
    5. Jeśli zmiana trzymania i zmiana pozycji partnerki zostaną wykonane w tym samym czasie, przyznana zostanie tylko jedna cecha poziomu.
    6. Cecha za zmianę trzymania i/lub pozycji partnerki może być przyznana w kilku podnoszeniach tylko wtedy, gdy jej wykonanie znacząco różni się w każdym podnoszeniu.
    7. Jeśli te same dwa trzymania/pozycje zostaną wykonane więcej niż jeden raz w tej samej kolejności, te wykonania zostaną uznane za podobne. Wszelkie inne rodzaje zmian są uważane za istotnie różne, w tym powtórzenie dwóch takich samych trzymań/pozycji w innej kolejności.
  3. Trudna odmiana pozycji partnerki (1 pełny obrót):
    1. Odmiana pozycji partnerki wpłynie na poziom wykonania tylko wtedy, gdy odmiana pozycji partnerki znacząco wpływa na równowagę partnerki w podnoszeniu lub wymaga określonej siły i/lub gibkości, 
    2. Cecha ta może zostać przyznana w kilku podnoszeniach tylko wtedy, gdy odmiany znacznie różnią się od jedna od drugiej.
  4. Trudne trzymanie partnerki jedną ręką przez partnera: 
    1. To jakiekolwiek podnoszenie, w którym istnieje tylko jeden punkt styczny partnera z partnerką, a partnerka utrzymuje równowagę bez opierania się o partnera lub podnoszenie z więcej niż jednym punktem stycznym, które wymagają wyraźnej wyjątkowej równowagi i kontroli. Większość ciężaru partnerki musi wyraźnie znajdować się poza osią tułowia partnera. Drugi punkt styczny można użyć tylko wtedy, gdy nie jest wykorzystywany do podparcia.
    2. Dwa pełne obroty partnera w trzymaniu jedną ręką będą liczone jako cecha poziomu. Wykonanie krótsze niż jeden obrót nie będą brane pod uwagę.
  5. Dodatkowe obroty partnera w trzymaniu partnerki jedną ręką, wykonane po dwóch obrotach w cesze 4., liczone jako dodatkowa cecha poziomu tylko w jednym podnoszeniu (pierwsze wykonanie) i tylko w programie dowolnym.
  6. Zmiana kierunku obrotów przez partnera: 
    1. Wymaga jednego obrotu przed i po zmianie, liczy się tylko raz na program (pierwsza próba)

Cechy 1, 2, 3 i 4 muszą znacząco się różnić w podnoszeniach, a jeśli będą podobne wówczas będzie liczona tylko pierwsza próba. Wszystkie cechy mogą być liczone tylko jeżeli są wykonane w pierwszych czterech obrotach.

Grupę podnoszenia ustala się na podstawie rodzaju trzymania w momencie, w którym partnerka mija czubek głowy partnera.

W Grupie 5 Odwróconego Lasso (5RLi) ręka partnerki musi znajdować się za plecami (nie między nogami). Kiedy oboje partnerzy jadą do przodu, jest to uważane za trudną odmianę wyjścia.

Trudne przeniesienie nie jest już liczone jako cecha pozioma.

Piruety w oddzieleniu

  1. Trudne odmiany (liczone tyle razy ile są wykonane z ograniczeniami podanym poniżej):
    1. Trudną odmianą jest ruch części ciała/nogi/ramienia/ręki/głowy, który wymaga większej siły fizycznej lub elastyczności i ma wpływ na równowagę korpusu ciała.
    2. Każda trudna odmiana musi być utrzymana przez dwa obroty, aby została zaliczona.
    3. Tylko te odmiany mogą zwiększyć poziom.
    4. Istnieje 11 kategorii trudnych odmian:
      1. Pozycja wagi: trzy kategorie w zależności od kierunku linii barków:
        1. (CF) Camel Forward: linia ramion równoległa do lodu
        2. (CS) Camel Sideways: linia ramion skręcona do pozycji pionowej
        3. (CU) Camel Upward: linia ramion skręcona bardziej niż do pozycji pionowej
      2. Pozycja siadana: trzy kategorie w zależności od pozycji nogi wolnej:
        1. (SF) Siadany do przodu: wolna noga do przodu
        2. (SS) Siadany bokiem: wolna noga bokiem
        3. (SB) Siadany tyłem: wolna noga z tyłu
      3. Pozycja odchylana: trzy kategorie w zależności od pozycji tułowia:
        1. (UF) Odchylany do przodu: tułów pochylony do przodu
        2. (USA) Odchylany pionowo prosto lub na boki: tułów prosto do góry lub na boki
        3. (UB) Odchylany Biellmann: w pozycji Biellmann
      4. Pozycja stana: (UL) 
      5. Pozycje niepodstawowe: (NBP)
    5. Wiatrak (ang. windmill – illusion) – będzie uznawany jako trudny element dla uzyskania cechy poziomu tylko jeżeli zostanie wykonany jako bliski szpagatu (co najmniej 135 stopni). Może być przyznany jako cecha dla piruetu tylko raz w programie. Kiedy wiatrak jest używany jako trudne wyjście, musi być wykonany na nodze na której jest kręcony piruet.
  2. Zmiana nogi wykonana przez skok:
    1. będzie zaliczona jako cecha tylko wtedy, gdy zawodnik osiągnie pozycję podstawową w ciągu pierwszych dwóch obrotów po wylądowaniu.
    2. Skok nie ma wymagań co do pozycji w powietrzu, ale musi to być wyraźny skok. Skok jest uważany za cechę poziomu tylko wtedy, gdy „wymaga znacznej siły”.
  3. Skok w trakcie piruetu bez zmiany nogi:
    1. W każdym piruecie wyraźny skok rozpoczęty i wylądowany na tej samej nodze będzie zaliczony jako cecha tylko wtedy, gdy zawodnik osiągnie pozycję podstawową w ciągu pierwszych dwóch obrotów po wylądowaniu.
    2. Skok nie ma wymagań co do pozycji w powietrzu, ale musi to być wyraźny skok. Skok jest uważany za cechę poziomu tylko wtedy, gdy „wymaga znacznej siły”.
    3. Skok można wykonać nawet przed wymaganą minimalną liczbą obrotów w piruecie, aby można go było uznać za funkcję zarówno w programie krótkim.
  4. Trudna zmiana pozycji na tej samej nodze:
    1. Zmiana z pozycji podstawowej do innej pozycji podstawowej bez ustalenia pozycji innej niż podstawowa, wymagająca znacznej siły, zręczności i kontroli oraz mająca wpływ na możliwość wykonania zmiany pozycji. Ciągły ruch musi być wykonywany przez całą zmianę. Może nie zawierać skoku w celu wykonania zmiany. Podstawowe pozycje przed i po zmianie muszą być utrzymane przez dwa obroty.
  5. Trudne wejście do piruetu lub trudne wyjście z piruetu:
    1. Tylko wejście lub tylko wyjście z piruetu może być uznane za cechę poziomu.
    2. Wejście do piruetu jest definiowane jako przygotowanie bezpośrednio poprzedzające piruet i może obejmować początkową fazę piruetu. Trudne wejście musi mieć znaczący wpływ na równowagę, kontrolę oraz wykonanie piruetu i musi być wykonane na nodze rozpoczynającej piruet. Pozycja podstawowa musi zostać osiągnięta w trakcie pierwszych dwóch obrotów.
    3. Wyjście z piruetu jest definiowane jako ostatnia faza piruetu i obejmuje fazę bezpośrednio po nim.
    4. Trudne wyjście: każdy ruch lub skok, który znacznie utrudnia wyjście. Wyjście musi mieć znaczący wpływ na równowagę, kontrolę i wykonanie piruetu.
  6. Wyraźna zmiana krawędzi w piruecie siadanym (tylko z tyłem wewnątrz na przodem zewnątrz), w pozycji wagi, z odchyleniem tułowia, w pozycji Biellmann lub trudnym wariancie piruetu stanego:
    1. Wyraźna zmiana krawędzi może być zaliczona jako cecha tylko wtedy, gdy występują co najmniej dwa ciągłe obroty na jednej krawędzi, po których następują co najmniej dwa ciągłe obroty na drugiej krawędzi w tej samej pozycji.
  7. Piruet kręcony w obu kierunkach (zgodnie z ruchem wskazówek zegara i przeciwnie do ruchu wskazówek zegara lub odwrotnie) następujących bezpośrednio po sobie w piruecie siadanym i  w pozycji wagi lub w kombinacji obu pozycji:
    1. Wymagane są minimum trzy obroty w każdym kierunku.
    2. Obrót wykonany w obu kierunkach (zgodnie z ruchem wskazówek zegara i przeciwnie do ruchu wskazówek zegara) jest traktowany jako jeden obrót.
  8. Wyraźne przyspieszenie w piruecie siadanym, w pozycji wagi, z odchyleniem tułowia, w pozycji Biellmann lub trudnym wariancie piruetu stanego (z wyjątkiem piruetu ze skrzyżowanymi nogami):
    1. Po ustaleniu pozycji w piruecie wyraźny wzrost prędkości będzie traktowany jako cecha poziomu.
    2. Nie obowiązuje jako cecha, jeżeli wzrost prędkości następuje podczas przechodzenia z jednej pozycji bazowej do innej pozycji bazowej.
  9. Co najmniej sześć obrotów bez zmiany pozycji / odmiany, nogi i krawędzi (piruet w pozycji wagi, z odchyleniem tułowia, trudna odmiana dowolnej bazowej pozycji lub tylko w kombinacji – w pozycji która nie jest podstawowa).
  10. Trudna cecha powiązana z trzymaniem płozy:
    1. użycie płozy w sposób mający istotny wpływ na równowagę, kontrolę i wykonanie rotacji. Funkcję tę należy wykonać w piruecie w pozycji wagi, siadanym, z odchyleniem tułowia, w pozycji Biellmann lub trudnym wariancie piruetu stanego. Pozycja musi być utrzymana przez cały czas trwania cechy i można ją osiągnąć na przykład poprzez obrót na pięcie lub czubku ostrza. Cecha musi być wykonana w kontrolowany sposób w trakcie trwania piruetu i kręcenie obrotów musi być kontynuowane po wykonaniu cechy. Cecha ta nie jest brana pod uwagę jako cecha trudnego wyjścia z piruetu.

Cechy od 2 do 10 i każdy rodzaj trudnej odmiany piruetu liczy się tylko raz na program (liczy się pierwsza próba). Jeśli sześć obrotów zostało wykonanych na obu nogach, dowolne z tych wykonań może być oceniane z korzyścią dla zawodników. W każdym piruecie ze zmianą nogi maksymalna liczba cech do uzyskania na jednej nodze to dwie. Aby cecha została przyznana, wszystkie cechy muszą być wykonane przez obu partnerów w tym samym czasie.

Piruety w parze

  1. Trzy trudne odmiany podstawowych pozycji wykonane przez oboje partnerów, z których dwie mogą być w pozycji innej niż podstawowa (każda odmiana pozycji każdego z partnerów jest liczona osobno, każdy partner musi wykonać przynajmniej jedną trudną odmianę)
  2. Trudne wejście do piruetu lub skok do piruetu wykonane przez oboje partnerów:
    1. Wejście do piruetu jest definiowane jako przygotowanie bezpośrednio poprzedzające piruet i może obejmować początkową fazę piruetu. Trudne wejście musi mieć znaczący wpływ na równowagę, kontrolę oraz wykonanie piruetu i musi być wykonane na nodze rozpoczynającej piruet. Musi być wykonane przez oboje partnerów.
  3. Trudne wyjście:
    1. Wyjście poprzez podnoszenie lub ruch obrotowy, innowacyjny ruch, który znacznie utrudnia wyjście. Wyjście musi mieć znaczący wpływ na równowagę, kontrolę i wykonanie piruetu. 
  4. Piruet kręcony w obu kierunkach (zgodnie z ruchem wskazówek zegara i przeciwnie do ruchu wskazówek zegara lub odwrotnie) następujących bezpośrednio po sobie w piruecie siadanym i  w pozycji wagi lub w kombinacji obu pozycji:
    1. Wymagane są minimum trzy obroty w każdym kierunku.
    2. Obrót wykonany w obu kierunkach (zgodnie z ruchem wskazówek zegara i przeciwnie do ruchu wskazówek zegara) jest traktowany jako jeden obrót.
  5. Co najmniej sześć obrotów bez zmiany pozycji / odmiany i nogi (piruet w pozycji wagi, siadany, trudna odmiana piruetu stanego).
  6. Podnoszenie partnerki, podczas gdy partner jedzie na jednej nodze w trakcie wykonywania piruetu przez co najmniej dwa obroty. Jeżeli partnerka znajduje się w trudnej pozycji podczas podnoszenia, będzie to liczone jako trudna odmiana. Kiedy partnerka jest podnoszona, definicja pozycji piruetu stanego opiera się na pozycji torsu a nie pozycji nóg. Jeżeli wykonywane jest jednoczenie podnoszenie partnerki oraz trudne wyjście, partnerka musi być postawiona z powrotem na lodzie przed wykonaniem trudnego wyjściem.
  7. Kombinacja piruetów w parze może być rozpoczęty przez skok. Każdy skok do piruety może być uznany za cechę. Jeżeli jeden lub oboje partnerów nie wykonają trzech obrotów przed lub po zmianie nogi, kombinacja piruetów w parze będzie oznaczona z „V”. Jeżeli jeden lub oboje partnerów nie wykonają trzech obrotów na obu nogach, kombinacja piruetów w parze nie będzie miała przyznanej wartości.   

Kombinacje piruetów solo i w parze

Wartości bazowe kombinacji piruetów z tylko dwiema pozycjami bazowymi (co najmniej dwa obroty w każdej z tych pozycji) są wykazane osobno w tabeli wartości z oznaczeniem „V”.

Spirale śmierci

Spirala śmierci będzie miała nadany poziom i wartość jeżeli oboje partnerzy wykonają przynajmniej jeden obrót w pozycji spirali śmierci (kolana partnera wyraźnie ugięte, ząbek łyżwy partnera zakotwiczony w lodzie oraz w pełni wyprostowane ramię partnera, głowa partnerki powinna osiągnąć mniej więcej poziom kolana nogi jadącej po lodzie.

  1. Trudne wejście (bezpośrednio poprzedzające spiralę śmierci):
    1. Partnerzy muszą wykonać pozycje, które wpływają na główny korpus ciała i równowagę. Trudna pozycja wejścia musi być wykonana, gdy oboje partnerzy znajdują się na krzywej wejścia, a partnerka i/lub partner przechodzą z trudnej pozycji wejścia bezpośrednio i bez zwłoki do pozycji spirali śmierci.
    2. Cecha wejścia jest przyznawana tylko wtedy, gdy niska pozycja zostanie osiągnięta przez oboje partnerów w ciągu pierwszego obrotu po zakotwiczeniu ząbka łyżwy partnera w lodzie.
  2. Trudne wyjście:
    1. Wyjście zaczyna się kiedy partner zgina w łokciu ramię którym trzyma partnerkę, kończy się kiedy partnerka znajdzie się w pozycji pionowej.
    2. Wyjście musi mieć znaczący wpływ na równowagę, kontrolę oraz wykonanie spirali śmierci.
      1. Przykład trudnego wyjścia: partnerka wychodzi ze spirali niezwłocznie i płynnym ruchem do podnoszenia (tanecznego lub innego) lub do skoku.
    3. Trudne wejście i trudne wyjście to dwie różne cechy i obie można zaliczyć jako cechy poziomu w spirali śmierci.
  3. Pełny obrót (obroty) partnerki podczas gdy oboje partnerzy są w „niskiej” pozycji (liczy się tyle razy ile wykonano):
    1. „Niska pozycja” partnerki oznacza w spirali śmierci:
      1. w spiralach wewnątrz najniżej położone biodro lub pośladek i głowa nie powinny się znajdować wyżej niż kolano nogi jadącej po lodzie, w spiralach zewnątrz – głowa nie powinna być wyżej niż kolano.
      2. głowa nie powinna być wyżej niż kolano nogi prowadzącej (spirale wykonywane na krawędzi wewnętrznej)
    2. „Niska pozycja cyrkla” partnera oznacza w spirali śmierci pośladki nie wyżej niż kolano zakotwiczonej nogi.
    3. Poziom spirali śmierci bez wykonania jednego pełnego obrotu w wyżej opisanych pozycjach jednocześnie przez partnerkę i partnera nie może być większy niż 1. Nie da się uzyskać poziomu 2 jeżeli w jakiejkolwiek części spirali śmierci partnerka lub partner znajdują się w wyższej pozycji..

Sekwencje kroków

Aby uzyskać poziom podstawowy, należy wykonać co najmniej 2 trudne obroty i kroki na czystych krawędziach.

Twizzle musi mieć co najmniej dwa obroty żeby został zaliczony

Obroty w każdym kierunku (lewo i prawo) z pełną rotacją ciała, pokrywające przynajmniej 1/3 całego rysunku sekwencji dla każdego kierunku rotacji nie są już cechą umożliwiającą uzywkanie wyższego poziomu

  1. Minimalna różnorodność (Poziom 1), prosta różnorodność (Poziom 2), różnorodność (Poziomy 3-4) trudnych obrotów i kroków wykonanych przez oboje partnerów przez całą sekwencję (obowiązkowe):
    1. Minimalna różnorodność: sekwencja zawiera co najmniej pięć trudnych obrotów i kroków, żaden z tych typów nie może być liczony więcej niż dwa razy.
    2. Prosta różnorodność: sekwencja zawiera co najmniej siedem trudnych obrotów i kroków, żaden z tych typów nie może być liczony więcej niż dwa razy.
    3. Różnorodność: sekwencja zawiera co najmniej dziewięć trudnych obrotów i kroków, żaden z tych typów nie może być liczony więcej niż dwa razy.
    4. Złożoność: sekwencja zawiera co najmniej jedenaście trudnych obrotów i kroków, żaden z tych typów nie może być liczony więcej niż dwa razy.
  2. Zastosowanie ruchów ciała przez co najmniej 1/3 rysunku sekwencji:
    1. Zastosowanie ruchów ciała oznacza wyraźne użycie na co najmniej 1/3 całego rysunku sekwencji ruchów ramion, głowy, tułowia, bioder i nóg mających wpływ na równowagę głównej osi ciała.
  3. Brak rozdzielenia trwający przez przynajmniej 1/2 całego rysunku sekwencji (zmiany trzymania są dozwolone)
  4. Dwie różne kombinacje trzech trudnych obrotów (zwroty, zwroty odwrotne, trójki odwrotne, twizzle, pętle) wykonane przez oboje partnerów w trakcie sekwencji w wyraźnym ciągłym rytmie. Jedna musi być wykonana w trzymaniu. Tylko pierwsze dwie kombinacje będą brane pod uwagę. W kombinacjach:
    1. niedozwolone są obroty trójkowe,
    2. niedozwolone są zmiany krawędzi,
    3. skok/podskok nie jest dozwolony,
    4. zmiany nóg nie są niedozwolone,
    5. noga wolna nie może dotykać lodu,
    6. co najmniej jeden obrót w kombinacji musi być innego typu niż pozostałe
    7. krawędź wyjściowa obrotu jest jednocześnie krawędzią wejściową następnego obrotu.
    8. Dwie różne kombinacje trudnych zwrotów są uznawane za takie same jeśli składają się z tych samych obrotów wykonanych w tej samej kolejności, na tej samej krawędzi i na tej samej nodze.
  5. Ruchy ciała zawarte w kombinacji trzech trudnych obrotów.
    1. Obje partnerzy muszą wykonać dwa ruchy w jednej kombinacji trzech  trudnych obrotów, które wpływają na równowagę korpusu ciała. Wszelkie ruchy ramion i/lub głowy i/lub tułowia i/lub bioder i/lub nóg są liczone. Te dwa ruchy nie mogą być wykonywane na tej samej krzywej obrotu.
    2. Na przykład w kombinacji zwrot (ang. rocker), zwrot odwrotny (ang. counter), twizzle, oba te ruchy nie mogą być wykonane na krzywej wejściowej zwrotu. Aby uzyskać tę cechę, wszystkie obroty w kombinacji muszą być czyste.

Elementy choreograficzne

Podnoszenie choreograficzne

Pozycje w podnoszeniu choreograficznym nie będą uznawane za wykorzystane w innych podniesieniach wykonywanych w programu. Odbicie może być takie samo jak w innym podniesieniu programu i nie powoduje unieważnienia tego drugiego.

Pozycje w obrocie choreograficznym nie będą brane pod uwagę jako wykorzystane w pozostałych piruetach programu.

Choreograficzny piruet w parze

Pozycje w obrocie choreograficznym nie będą brane pod uwagę jako wykorzystane w pozostałych piruetach programu.

Sekwencja choreograficzna

Panel Techniczny identyfikuje sekwencję choreograficzną, która rozpoczyna się pierwszym ruchem choreograficznym i kończy ostatnim ruchem choreograficznym